Deep into that darkness peering. 

Gdy ktoś znika z życia kota, zwierzę nie pojmuje tego tak, jak pojmują to ludzie. Rozumie jedynie nieobecność. Koty budują całe swoje poczucie bezpieczeństwa na wzorcach: na dźwięku kroków, na rytmie codziennych czynności, na sposobie, w jaki przemierza się domowe przestrzenie.

Dlatego, gdy towarzysz przestaje wracać, ich pierwszym odruchem nie jest żałoba, lecz dezorientacja. Czekają w miejscach, w których zwykle przebywał ich towarzysz. Nasłuchują odgłosów, które nigdy nie nadchodzą. Spoglądają ku drzwiom, jakby scenariusz ich świata nagle zmienił się bez ostrzeżenia.

Kot nie myśli: Mój toważysz odszedł na zawsze. Myśli raczej: porządek został naruszony, a ja nie wiem, jak go naprawić.

Badania nad zachowaniem zwierząt pokazują, że koty poszukują swojego towarzysza przez wiele dni, czasem nawet tygodn czy miesięcyi, ponieważ ich więź nie opiera się na pojmowaniu straty. Opiera się na zaufaniu. A gdy to zaufanie zostaje nagle zerwane, odczuwają to jako strach, niepokój, nerwowe czuwanie i nieustanne poszukiwanie.

Niektóre koty zasypiają tam, gdzie zapach człowieka jest jeszcze najsilniejszy. Inne nocami błąkają się po domu, cicho nawołując w puste pokoje. Jeszcze inne po prostu siadają przy drzwiach, czekając na dźwięk, którego nie potrafią nazwać. Dźwięk, który nigdy nie nadchodzi. Nie przeżywają żałoby tak jak my. Przeżywają ją poprzez rutynę, poprzez nieobecność  iciszę, którą niegdyś wypełniał ich towarzysz.

A to, co boli najbardziej? One wciąż szukają.

Bo w ich świecie miłość się nie kończy.

Przeglądałem stare notatki i znalazłem wiersz Szymborskiej. Nie mogę sobie przypomniec czemu przerabialiśmy Szymborską na literaturze brytyjskiej ale ten tekst potrafi zapiec. Nawet mimo mojej głębokiej antypatii dla naszej Komunistycznej Gwiazdy.

--KOT W PUSTYM MIESZKANIU

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.