Mniłchas 

To trochę tak, jakbym źródło natchnień oglądał przez szybę 

w odpowiedziach na byt - znów wgłąb pragnę pozostać przez chwilę 

właśnie z Nią w myślach, by ten czas bez Nas przetrwać 

mam nie od dziś każdy Jej ślad we łzach szczęścia 

Choć gdy Cię nie ma obok, chowam się do Naszego wnętrza 

po dziś dzień mieszkasz wgłąb od nowa - wielkość ścian przez to szersza 

w Symbiozie duszy i serca, wspólnie pragniemy zjednać 

wir wspomnień wśród chwil gdy jest Nam cudnie - znajdziemy się tam 

Dlatego jest łatwiej zwyciężać Nam z tęsknotą na co dzień 

patrzę w ocean Jej chwil szczęścia, a wewnątrz wciąż na głodzie; 

To jak korzeń miłości w Nas wrósł, tworzy podczas wspomnień 

obraz w sobie bliskości naprzód - to symbioza wgłąb jest! 

Ja jestem w Niej, a Ona we mnie - więc nic Nam nie grozi 

karmię się w Jej ramionach dzień w dzień, przez szkic Naszej drogi; 

Czerpię z Jej oddechu zamiast cierpieć wewnątrz bez tchu przez dnie 

gdzie w ciemne noce znów jasna przestrzeń jest poprzez rój we śnie 

Skutecznie motyle co noc uprzyjemniają w brzuchu Nasz sen 

już we mnie mocy jest sporo - wśród chwil z mieszanką uczuć, natchnień 

upust pragnień zażywać we śnie, gdy można zebrać do cna 

wprzód z ust najpierw dany Nam tlen - więc symbioza nie ma końca...