XXII

Przerażająca fotografia krusząca chyba również te najtwardsze, pogrążone w mroku serca



"- Pamiętasz? Dziś wyznaliśmy sobie miłość po raz pierwszy..."

W noce jak dzisiejsza, kiedy balkon pozostaje poza naszym zasięgiem, mogę jedynie wygrzebać z pudełka zakurzonego, zdezelowanego ipoda w nadziei, że jeszcze uda się go choć raz odpalić. Niezdarne dłonie ślizgają się po jego gładkiej, metalowej powierzchni w poszukiwaniu uszkodzonego przycisku. Czy w ogóle pamiętam jak się go uruchamia? Bezskutecznie poruszam palcami po okręgu próbując wzbudzić najwidoczniej rozładowane urządzenie. A wszysto to w rozpaczliwej próbie odnalezienia niemal zapomnianej relikwi, skrzętnie ukrytej przed wścibskimi uszami świata. Co chwilę sprawdzam, czy połamany przewód aby na pewno ładuje starą baterię... w końcu zniecierpliwienie walczące o prym nad frustracją pryska w chwili, gdy malutki ekran rozjaśnia się witając mnie ikonką nadgryzionego jabłka. 'Ostatnia prosta' wykręcana dookoła kciukiem...

`o jeeeejku, jakie słodkie to zdjęcie (...)` - oto radość rodząca łzy smutku

Dziś, kiedy nareszcie wyznaliśmy sobie Miłość, mogę ponownie katować się pięknem Twego głosu, uwiecznionym na dysku metalowego prostopadłościanu. Dziś znów srebrne iskierki skrzą się na nocnym niebie, zupełnie jak gdyby miały być rocznicowym prezentem zadość czyniącym okaleczonej duszy. Nade wszystko jednak, pragnę ujrzeć te gwiazdy, odbite w Twoich rzekomoniebieskich oczach.



"- A to gdy zaledwie wczoraj z Twych ust padło, że to przecież niemożliwe? Nie wyobrażasz sobie jak bardzo korciło mnie, by już wtedy rzucić wszystko i teleportować się do Ciebie, tylko po to, by powiedzieć Ci `Kocham`..."



W noce takie jak dzisiejsza...
to ja jestem ptakiem ze zdjęcia...
choć głos na nagraniu należy do Ciebie

https://www.youtube.com/watch?v=x2KH5AoyeBc