4 / 5 / 26

Fota z wczoraj.

Wczoraj musiałam przezwyciężyć siebie kilka razy;

rano w kościele, gdy szłam do Komunii. 

Przez moje lęki przyjmowałam ją sporadycznie wcześniej.

Teraz zmotywowałam się dzięki klęcznikom - to mój taki bezpieczny "ląd",

bo raz w kolejce a dwa przy samym księdzu było mi ciężko przez lęki i rownowagę.

Miałam wrazenie, że zaraz upadnę do tył i wszystkich przestraszę.

Mój lęk spotęgowały opowieści babeczek z akupunktury, które mialy takie historie :/

Chodziłam, więc na popołudnie, żeby wystrzelić do tego klęcznika tak, aby nie być

w tłumie. Zresztą na 16 nie ma wiele ludzi.

A wczoraj był mus iść na pierwszą mszę, kiedy ludzi jest cały kosciół.

Czy dałam radę? Tak, chociaż nie będę ukrywać lęki dobijały mi się do głowy.

Ominęłam kolejkę, aby nie stać i poszłam od razu na klęcznik.

Później była druga sytuacja. Pojechaliśmy na lody. Usiedliśmy przy fontannie.

W około pęłno ludzi. Mój mąż poszedł po jeszcze jednego loda a młodemu 

zachciało się siku. Nie miałam wyboru. Wzięłam dziecko za rękę i skupiając się

na oddechu przeszłam przez plac, aby zaprowadzić go gdzieś, aby się załatwił.

W głowie oczywiście aż szumiało od tego, że się patrzą i mnie oceniają.

Że się litują. Że im mnie żal. Że myślą o tym, iż chodzę inaczej.

Wiem, że może wcale tak nie było. Jednak to wszystko właśnie na tym polega.

Lęk podsuwa mi takie myśli, aby mnie przestraszyć. Abym bała się z tym skonfrontować.

To czysta walka w środku, ale tym razem wygrałam.

Potem jeszcze raz, gdy młody wywrócił się na chodniku.

Wstałam i pomimo spojrzeń (płakał, więc zwracał uwagę) podeszłam i pomogłam mu wstać.

Pojechaliśmy w kilka miejsc i także do parku owadów i pajęczaków.

Była to katorżnicza trasa dla mnie; pod stromą górę i w dół.

Dałam radę tylko dlatego, że trzymałam się męża.

Dziś o 4 wypuszczając kota do kuchni poczułam na łydkach te wyprawę.

Udało się to rozchodzić.

Ciesze się, że dziś zaczynam rehabilitacje.