21 / 02 / 26

Młody w walentynkowej wersji.

Tego, czego gdzieś w środku się obawiam to powrót do starych wzorców,

które żyły i niszczyły nas w przeszłosci. Wydawało się wtedy, że nie ma

innych dróg / innego sposobu, aby żyć wspólnie.

Dziś tak bardzo jest inaczej, że czasem łapię się za głowę, bo

uświadamiam sobie, iż to za nami.

Zmienilismy oboje podejście do wielu spraw; jeśli nawet coś zaczyna

wyglądać tak jak w przeszłości to finalnie układa się inaczej,

bo w inny sposób reagujemy.

Dziś wpałam w kiepski nastrój. Młodemu z rana puścił się z nosa katar

przez chwilę a to sprawiło, że na wszelki wypadek nie mogłam go oddać

do chrzestnej, aby nikogo nie zaraził, chociaż później ten katar zniknął.

Wzięłam go do miasta, bo potrzebowałam coś z kosmetycznego.

Pędem robiłam zakupy, bo młody musiał do ubikacji.

Wypad, więc mało udany.

Okazało się, że kupiłam złe kapsułki do ekspresu do kawy, który dostałam od mamy.

Zirytowałam się z tego wszystkiego.

I nagle wchodzi w ten cały chaos mój mąż.

Rozgania chmury. Jadą z młodym do miasta po odpowiednie kapsułki, dając mi czas

na ogarnięcie domu. Wracają, gdy ledwo skonczyłam.

Mąż bierze młodego i robią przemeblowanie w jego pokoju a ja mam jeszcze chwilę

na oddech i notkę.