10 / 02/ 26

Ozdoby walentynkowe w salonie - moja grzeczna wersja.

Jedynie tutaj taka wystepuje, ale o tym przekonacie się w kolejnych wpisach.

Przerabiałam pewien schemat wiele razy i dopiero wczoraj do mnie to dotarło;

historia związana z moją dawną przyjaciółką i dziewczynami z klasy,

sytuacja z moim przyrodnim bratem w 2015,

z sąsiadką, gdy miałam obite żebra i jeszcze ta z Nugatem, gdy chciałam go

adoptować.

Wszystkie one łączy jedno : ból d*py kogoś o to, że jestem szczera, autentyczna,

piszę bloga, coś powiedziałam.

Jak to wyglądało w praktyce? Coś napisałam na necie lub komuś powiedziałam- bez

złych zamiarów. Następna osoba to przeczytała lub usłyszała i dołożyła/ przekręciła 

a potem oczywiście taka informacja docierała do osoby zainteresowanej, która poczuła

sie przeze mnie cholernie ośmieszona, obgadana, zwymyślana..

I wiecie, co robiłam- tłumaczyłam się, na siłę chciałam udowodnić, że nie taki był sens 

moich słów. Czułam się winna i zaszczuta.

Słyszałam, że nie powinnam była pisać czegoś lub mówić. Czułam się jakbym musiała

się schować. Przez to zmieniałam tu adres bloga a jak nie było mozliwości to błagałam

założycieli, żeby to wprowadzili. 

Bo ludzie znów coś źle zrozumieją.

Bo ludzie znów odwrócą kota ogonem.

Bo ludzie znów każą mi się czuć winną własnych uczuć i prawdy.

A ja chciałam tylko pisać o swoich emocjach i życiu. Nic więcej.

Wczoraj dotarło do mnie, że MAM PRAWO PISAĆ O SWOIM ŻYCIU, CHOĆBY SIĘ

TO INNYM NIE PODOBAŁO. Tym razem nie dam się wciągnąć w cholerną spirale robienia

ze mnie kozła ofiarnego. 

Jeśli ktoś coś przekręci i doda a inna osoba przyjdzie do mnie z pretensjami to niech

pzygotuje się na to, że każę jej zweryfikować moje słowa. Ja nie odpowiadam za to, że ktoś

rozumie inaczej cos, co napisałam.  Nie będę się z tego tłumaczyć.

Jeśli ktoś chce wierzyć temu "pośrednikowi" to jego sprawa.

Już nie pozwole założyć sobie knebla przez coś takiego.