8 / 2/ 26

Zdjecie pod tytułem :" jestem lustrem"

Zawsze głowiłam się : "czemu ja?"

Dlaczego jestem między podziwem a drwinami?

Zwłaszcza w czasach szkolnych przypiekało mnie to mocno.

Ostatnio analizuje swoje przeszłe życie i zaczynam znajdować odpowiedź.

Byłam lustrem.

Ci, ktorzy widzieli w nim autentyczność, której nie mieli w sobie reagowali kpiną.

Ci, którzy widzieli w nim prawdę, którą nosili w sobie - podziwiali.

Wyłamywałam się ze schematów. No, bo jak ktoś może się tak zachowywać;

 ktoś kto nie jest wysoko w hierarchi grupy a idzie po swoje, wyróżnia się i nie daje się stłamsić .

Zaczynam rozumieć, że ludzie nie mogli podźwignąć mojej osoby, gdyż musieli

by się z wieloma rzeczami skonfrontować.

Próbowali poniżyć, bo chcieli mnie ustawić. Gadali, więc głupoty, które mnie nie złamały

i z którymi się nie utożsamiłam.

Pisali mi narrację, ale i to nie pomogło im mnie zatrzymać.

Dziś to widzę.