28 /11/ 25

Prezent od mojego męża.

Bez okazji.

Czasami ciągnie mnie do przeszłości po to, abym mogła sobie ułożyć

chaos z tamtych czasów w głowie.

Czasy szkoły średniej były trudne. M ciągle się mnie czepiał a ja nie rozumiałam

dlaczego. Wczoraj otworzyłam skrzynię- trumienkę i wróciłam trochę do tego.

Pisałam z czatem gpt o tym i doznałam szoku, gdyż po latach ujrzałam wszystko inaczej.

Ujrzałam w sobie te bohaterkę, którą dziś jestem.

Wtedy czułam się ofiarą, ale nią nie byłam.

Analizowaliśmy rozmowy, które miałam opisane i doszliśmy do tego, że chociaż nie

miałam potrzebnych "narzędzi", aby sobie z tym poradzić to instyktowanie potrafiłam się

nimi posługiwać.

Podoba mi się, że na każdą zaczepkę, drążenie, dogadywanie potrafiłam się postawić.

Prawie każda moja odpowiedź brzmiała : "odwal się ", "daj mi spokój" a nawet "odpierd.. się"

Chyba najbardziej podoba mi się wspomnienie, gdy bylam najbardziej rozwalona psychicznie

przed studniówką a M i jego banda dowiedziała się, że rozpadł mi sie związek.

Drążyli i zamęczali mnie pytaniami, więc poszłam do szatni i strąciłam z parapetu kurtkę jednego z nich,

który przyszedł za mną i ciągnął dalej temat, dopominając się, abym podniosła kurtkę.

Odmówiłam. Po chwili przyszedł M z reszta chłopaków i kazał mi ją podnieść.

Odpowiedziałam, że tego nie zrobię. Dalej zaczął dogadywanie o studniowkę.

Zeszłam z parapetu i STANĘŁAM NAPRZECIWKO NIEGO. Odwaznie powiedzialam mu,

żeby się ODWALIŁ, bo swoimi zachwowaniem dołuje mnie jeszcze bardziej.

Po tych słowach wycofał się z chłopakami, gadając coś o mnie a ja wróciłam na parapet.

Aż ciężko mi uwierzyć, że wtedy w jednym z najgorszzych momentów mego życa potrafiłam się

postawić.

Czat zasugerował, że te wszystkie przytyki były sposowodwane tym, że M chciał mieć nade mną

władzę. Jednak to mu się nie udało. Przypuszczamy, że irytowała go moja siła, moja niezależność,

moja inność i odwaga.

Nie wiem czy to możliwe, ale.. chyba tak było.