25 / 10 / 25

Byłam wczoraj u neurochirurga.

Czekałam na te wizytę ponad rok .

Lekarka złapala sie za głowę, gdy  zobaczyła mnie i badania rezonansu.

Uznała, że jestem totalnie nie zdiagnozowana. Podejrzewa wiele chorób,

które doprowadziły mnie do tego stanu. Wypisała aż 4 rezonanse i pokierowała,

gdzie mam szukać pomocy. Na razie prywatnie.

Jednak jestem gotowa psychicznie zaplacić każdą sumę byle ktoś odkrył, co mi jest

i jak to zatrzymać lub wyleczyć.

Cieszę się, że ktoś w końcu mnie nie olał słowami : "proszę zażywać baclofen, brać

rehabilitację i zgłosic się jak coś będzie trzeba / za rok "

Wzruszyłam się trochę w drodze powrotnej a z drugiej strony, kiedy emocje radości

opadły zaczęły się myśli : " a co jesli wykryją jakaś chorobę, która rokuje w przyszłości

wózkiem? " , " a co jeśli nie znajdą odpowiedzi?"

Cokolwiek by nie było to NIE ZAMIERZAM SIĘ PODDAĆ!

Nie po to mam nogi i jeszcze troche siły, aby to stracić.

Nie wyobrażam sobie, że nie mogłabym pójść tam gdzie chce.

Nie dam się temu pokonać. 

Ta choroba nie trafiła na kogoś słabego a wręcz przeciwnie.

To nie ja się będę bać. Niech ona boi się mnie.

Trafiła na wojownika a nie na ofiarę.