Witaj wiosno! Minęła moja ukochana zima, w tym roku wyjątkowo piękna, więc może być już wiosna. Póki co jest dobrze, bo są kwiaty, a nie ma jeszcze robactwa wszechfruwającego, chociaż spotkałam na SORze w piątek panią ze wstrząsem po ugryzieniu przez osę. Swoją drogą ciekawe miejsce SOR, nieduża przestrzeń gdzie spotyka się mieszanka wybuchowa osobowości z różnych sfer społecznych, do tego cierpiących na bardziej lub mniej uciążliwe dolegliwości. I choć według triażu jeszcze żyjesz, ale już niedługo, więc masz tam spędzić około 1,5-2 godziny, to schodzi się więcej, a po kilku godzinach znasz już wszystkich. Najpierw rozpoznajesz ich po numerkach z tablicy, potem po dolegliwościach, a na końcu już z nazwiska, tam rodo żyje własnym życiem. Nawet słaby obserwator od razu wie, z którym pacjentem będą problemy, który załatwiony będzie szybko, a który wydłuży czas oczekiwania do 3 godzin, do której pielęgniarki iść, a którą omijać szerokim łukiem. Bystry zaś będzie świadkiem życiowych dramatów, albo pacjenta albo miłej pielęgniarki, bo ta wredna to wiadomo ma gdzieś. SOR to dżungla, jeśli musicie się tam udać to podaję kilka istotnych rad: weź numerek zaraz po przekroczeniu progu, może się okazać, że do rejestracji trafisz szybciej niż trzech innych pacjentów, którzy od pół godziny filują przy okienku na kontakt wzrokowy z pielęgniarką udającą, że ich nie widzi. Nie oddalaj się, szczególnie do toalety, bez poinformowania tej miłej pielęgniarki o tym, bo jak tylko znikniesz za rogiem z głośnika padnie twój numerek. Nie wdawaj się w pogawędkę z osobą, której wypowiedzi jeszcze nie słyszałeś, bo można się wkopać i poznasz historię rodziny do trzech pokoleń wstecz zanim doczekasz wezwania do lekarza i nie ważne, że chciałeś tylko spytać gdzie jest toaleta. Trzeba mieć zdrowie, żeby przeżyć wizytę na SORze. Także cieszmy się wiosną, bo trwa krócej niż kolejka do triażu.
elmar