niby nie muszę

Ostatnio mówiłam znajomej, że zawsze mówię to, co myślę, przez co ludzie mnie nie lubią. Zdarza mi się, że powiem coś, czego nie powinno się mówić na głos i w ogóle nie widzę, że coś poszło nie tak. Dla mnie prawda jest czymś, czego nie ukrywam. Nie dalej jak godzinę po tej rozmowie stoję sobie w kolejce do lady w sklepie samoobsługowym, widziałam, że przede mną był jeden facet, ale odszedł na chwilę. Kiedy wrócił, powiedział, że stał przede mną, a ja na to, że spoko, widziałam że stał, bo rzuca się w oczy - sekundę później skonstatowałam, że to było niefortunne, ale cóż, powiedziałam na głos. Koleś spojrzał na mnie tak trochę tylko urażony i z lekkim uśmiechem powiedział, że wie, że jest gruby, ale nie chyba aż tak bardzo, na co ja odpowiedziałam, że w zasadzie to chodziło mi o to, że ubrał się w pomarańczowy polar i widać go z daleka, spojrzał na siebie i stwierdził, że no w sumie racja. Nie myślałam o tym, że facet ma brzuch, jakby był w dziewiątym miesiącu ciąży z pięcioraczkami, tylko o tym, że ubrał się na pomarańczowo, jaskrawo pomarańczowo. Dopiero kiedy z moich ust popłynęło stwierdzenie, że rzuca się w oczy zwróciłam uwagę, że chudy to on nie jest i mogłam to inaczej rozegrać, ale słowo się rzekło. I mam tak często, bo nie dość, że mówię co myślę, to jeszcze dużo myślę, przez co dużo mówię. Bo jak człowiek jest zdrowy to musi coś mówić, jak mawiał klasyk, a ja lubię myśleć o sobie, że jestem zdrowa.