as one friend to another

Z przyjaźnią zawsze miałem tak,
że pojawiała się po cichu.
Nie z fajerwerkami,
nie z wielkimi wyznaniami przy zachodzie słońca,
tylko z wiadomością o 23:47:
"żyjesz?"
albo głupim memem wysłanym w środku tygodnia.

Z czasem zrozumiałem,

że to właśnie te małe gesty sklejają człowieka bardziej
niż wszystkie kocham cię wypowiedziane na raz.

To te osoby, które widzą mnie w najgorszej wersji.
Takiej naprawdę najgorszej 
w dni, kiedy nie odpisuję nikomu,
kiedy milknę, znikam,
kiedy nie mam w sobie siły nawet na "hej".
A one mimo wszystko zostają.
Nie robią dramatu.
Tylko po jakimś czasie znowu piszą:
"ej, tęsknię za twoimi głupimi tekstami".

Przyjaciel to ktoś, komu możesz powiedzieć:
dzisiaj nie mam siły być miły,
ale chcę, żebyś był obok.
I on to rozumie.
Nie bierze tego do siebie.
Nie odchodzi urażony.
Robi herbatę, puszcza muzykę
i siedzi, nawet jak nic nie mówisz.

To z przyjacielem możesz się pokłócić,
popełnić jakieś głupoty,
odsunąć się na chwilę od siebie,
a mimo to gdzieś w środku wiesz,
że jak naprawdę runie ci świat,
to właśnie ten człowiek odbierze telefon.
Nawet jak jest trzecia w nocy.
Nawet jak mówiłeś, że "poradzisz sobie sam".

Przyjaciel pamięta rzeczy, których ty już nie pamiętasz.
Jaką kawę pijesz,
jakich słów nienawidzisz,
czego się boisz,
co cię rozwala od środka.
I czasem powie jedno zdanie,
w idealnym momencie,
takie, które przywraca ci oddech.

Zaczynam czasami łapać się na tym,
że serce bije mi spokojniej przy przyjacielu
niż przy kimkolwiek innym.
Nie ma stresu, że muszę być jakiś.
Nie muszę udawać silniejszego,
mądrzejszego,
bardziej ogarniętego życiowo.
Mogę być sobą -
z całym tym bałaganem w głowie.

I wtedy zastanawiam się nad jedną rzeczą:
świat tak bardzo oddziela miłość od przyjaźni,
a przecież w zdrowej miłości
chodzi dokładnie o to samo -
o bycie widzianym,
akceptowanym,
rozumianym bez miliona słów,
o wsparcie,
o bycie domem dla drugiej osoby.

I zaczynam się szczerze zastanawiać...
czy przyjaźń naprawde tak mocno różni się od miłości?