the road not taken

Teraz czuję, jakbym zatrzymał się między tym, co było, a tym, co dopiero ma nadejść

Choć prawda jest taka, że decyzję już podjąłem - gdzieś głęboko, w ciszy.

Próbuję wszystko poukładać.
Wracam myślami do dawnych lat.
Przeglądam stare zdjęcia i widzę tamten uśmiech.
Nie jeden, ten sam - szczery, prawdziwy, obecny na każdej fotografii.

Zawsze byłem uśmiechnięty.
Przez całe życie.

I mam wrażenie, że właśnie to ludzie we mnie lubili najbardziej.
To, że potrafiłem znaleźć coś dobrego, nawet kiedy życie smakowało gorzko.

A potem przyszły momenty, kiedy serce pękało częściej i głębiej.
I ten uśmiech zaczął zanikać - powoli, z dnia na dzień.

Nadal były osoby i sytuacje, które potrafiły go obudzić.
Nadal próbowałem iść za głosem serca.

Ale mój umysł nie pozwalał już, by serce raniło się bez końca.
W pewnym momencie zaczął je chronić - nawet wtedy, kiedy tego nie rozumiałem.

Jak już raz komuś serce pęknie, to już więcej nie pęka... Tylko trzeszczy.

Samotność to nie wyrok, samotność to wolność.

Wolność... w kapciach.

Także wyciągnij z tego wnioski.

A przede wszystkim, wyciągnij z tego swoją drzazgę.

Wciąż staram się odnaleźć odpowiedź na to pytanie:

Gdzie się podział stary Sroka?