Jared Leto ;)

Piszę tę notatkę przy dźwiękach, które znam niemal na pamięć, a które mimo to wciąż potrafią mnie zaskoczyć. Właśnie znów wróciłam do muzyki Jared Leto i jego zespołu Thirty Seconds to Mars. To trochę jak spotkanie ze starym przyjacielem - takim, którego nie widziało się latami, a jednak od pierwszej chwili rozmowa toczy się tak, jakby nigdy nie było przerwy.

Czasami sama się zastanawiam, jak to możliwe, że minęło już ponad dwadzieścia lat, odkąd po raz pierwszy usłyszałam jego głos. Byłam wtedy w liceum - pełna niepewności, emocji i marzeń, które wydawały się większe niż cały świat. Pamiętam dokładnie ten moment: słuchawki na uszach, trochę za głośno ustawiona muzyka i to uczucie, że ktoś wreszcie śpiewa dokładnie o tym, co mam w środku, choć sama nie potrafiłam tego nazwać.

Od tamtej pory wiele się zmieniło. Dorosłam, życie zdążyło mnie nie raz zaskoczyć, kilka razy też porządnie poturbować. Ale jedno pozostało niezmienne - kiedy wracam do jego piosenek, wszystko nagle układa się w jakiś sensowny porządek. Głos Jareda ma w sobie coś niezwykłego. Nie chodzi tylko o barwę czy skalę. To raczej sposób, w jaki potrafi opowiadać emocje - jakby każda nuta była fragmentem czyjejś historii.

Zawsze zachwycała mnie też jego wrażliwość jako artysty. Słuchając kolejnych albumów, czuję, że to nie są tylko piosenki tworzone "dla rynku". To coś bardziej osobistego, bardziej prawdziwego. Każda płyta to jak osobny rozdział - czasem spokojniejszy, czasem pełen buntu, ale zawsze szczery. I chyba właśnie za tę szczerość pokochałam go najmocniej.

Nie będę udawać - jego uroda też miała znaczenie. Jako nastolatka patrzyłam na niego jak na kogoś niemal nierealnego. Był dla mnie symbolem wszystkiego, co tajemnicze, piękne i trochę nieosiągalne. Dziś patrzę na to inaczej, bardziej dojrzale, ale jedno się nie zmieniło: nadal robi na mnie ogromne wrażenie. Jest w nim coś magnetycznego, coś, co przyciąga uwagę nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim osobowością.

Czasami myślę o tym, jak bardzo jego muzyka wpisała się w moje życie. Są piosenki, które kojarzą mi się z konkretnymi chwilami - pierwszymi miłościami, rozczarowaniami, decyzjami, których się bałam. Są też takie, które ratowały mnie w najgorszych momentach. Kiedy miałam naprawdę podły nastrój i wszystko wydawało się bez sensu, wystarczyło kilka pierwszych dźwięków, żeby coś we mnie drgnęło.

To niesamowite, jak muzyka potrafi być czyjąś obecnością, nawet jeśli ten ktoś nie ma pojęcia o naszym istnieniu. Bo przecież ja dla Jareda nie istnieję. Jestem jedną z milionów osób, które słuchają jego twórczości. A jednak jego głos był przy mnie w momentach, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. To trochę jednostronna relacja, a mimo to bardzo prawdziwa.

Czasem łapię się na marzeniu, które powraca do mnie od lat - zobaczyć go na żywo. Stać gdzieś w tłumie, poczuć tę energię koncertu, usłyszeć jego głos bez pośrednictwa słuchawek czy głośników. Niestety coraz częściej myślę, że to się raczej nie wydarzy. Życie bywa przewrotne, plany się rozjeżdżają, a okazje przemykają gdzieś obok.

I chyba właśnie to sprawia, że to marzenie jest jeszcze bardziej bolesne. Bo gdybym miała tę jedną chwilę, dosłownie minutę, chciałabym powiedzieć mu coś bardzo prostego. Że jego muzyka była i jest ścieżką dźwiękową mojego życia. Że towarzyszyła mi w chwilach, kiedy czułam się zagubiona, samotna albo po prostu zmęczona wszystkim.

Nie wiem, czy takie wyznanie miałoby dla niego jakiekolwiek znaczenie. Pewnie nie - w końcu słyszał podobne rzeczy tysiące razy. Ale dla mnie to byłoby ważne. Bo czasem potrzebujemy zamknąć pewne historie jednym zdaniem, jednym gestem, jednym spojrzeniem.

A jednak, nawet jeśli nigdy go nie spotkam, czuję wdzięczność. Taką cichą, spokojną, bez potrzeby odwzajemnienia. Bo przecież najważniejsze już się wydarzyło - jego muzyka znalazła drogę do mojego serca i została tam na dobre.

Dziś, kiedy znów siedzę i słucham tych samych utworów co kiedyś, czuję się trochę jak ta dziewczyna z liceum. Może trochę bardziej zmęczona, może bardziej świadoma, ale wciąż tak samo poruszona. I to chyba najpiękniejsze w tym wszystkim - że mimo upływu czasu pewne emocje wcale nie tracą na sile.

Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że z każdym rokiem rozumiem tę muzykę jeszcze bardziej. I może właśnie dlatego moja miłość do Jareda nie słabnie. Ona dojrzewa. Nabiera nowych znaczeń. Staje się częścią mnie.

I jeśli mam być szczera - nie wyobrażam sobie życia bez tej ścieżki dźwiękowej.