Powrót do muzycznych korzeni

Mam wrażenie, że mój gust muzyczny to jeden wielki chaos - ale taki chaos, który ma dla mnie sens. Zawsze słuchałam wszystkiego po trochu: od spokojnych, melancholijnych dźwięków, przez indie, aż po cięższe, bardziej emocjonalne brzmienia. I właśnie dziś wróciłam do jednego z takich muzycznych "domów", za którym tęskniłam zdecydowanie za długo - do emo.

To zabawne, jak pewne gatunki muzyczne potrafią wracać do człowieka falami. Przez ostatnie miesiące raczej unikałam tego typu klimatów. Nie dlatego, że przestały mi się podobać - wręcz przeciwnie. Po prostu zbyt dobrze rezonowały z moim nastrojem. A kiedy jesteś już wystarczająco przytłoczona, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, jest muzyka, która jeszcze bardziej podkreśla ten stan. Trochę jak dolewanie benzyny do ognia.

Dlatego dziś zrobiłam coś zupełnie odwrotnego. Włączyłam playlistę pełną emo... ale w tej bardziej "podnoszącej na duchu" wersji. I oczywiście nie mogło się obyć bez mojego niezawodnego ratunku, czyli Fall Out Boy. Serio, nie wiem, co oni dodają do swoich utworów, ale działa to na mnie prawie zawsze. Może to energia, może nostalgia, a może po prostu fakt, że znam te piosenki na pamięć i czuję się przy nich jak w bezpiecznym miejscu.

Pierwsze dźwięki i od razu coś się we mnie rozluźnia. Jakby ktoś trochę ściszył hałas w mojej głowie. I choć nadal jest we mnie sporo ciężaru, to jednak łatwiej mi oddychać. To niesamowite, jak muzyka potrafi regulować emocje - czasem lepiej niż jakiekolwiek słowa. Czasem wystarczy jeden refren, żeby coś się w środku przestawiło, jakby ktoś przekręcił niewidzialny przełącznik.

Przy okazji powrotu do emo uświadomiłam sobie, jak bardzo tęskniłam za całym tym klimatem. Za tą szczerością, intensywnością, dramatyzmem, który kiedyś był dla mnie czymś absolutnie naturalnym. Za tekstami, które nie próbują niczego upiększać, tylko mówią wprost: "jest ciężko". I to w dziwny sposób daje ulgę.

Dziś wróciłam też do zespołów, które kiedyś były dla mnie wszystkim. Na przykład My Chemical Romance - ich muzyka to dla mnie czysta emocjonalna podróż. Każdy utwór brzmi jak historia, jak fragment czyjegoś życia. I nawet jeśli jest w tym dużo bólu, to jest to ból, który... jakoś łączy, zamiast izolować. Ich estetyka, ten teatralny klimat, zawsze sprawiał, że czułam się częścią czegoś większego.

Albo Funeral for a Friend - ich brzmienie zawsze miało w sobie coś surowego, prawdziwego. Słuchając ich dziś, czuję się trochę jak młodsza wersja siebie. Ta, która jeszcze nie analizowała wszystkiego tak bardzo, tylko po prostu czuła. To ciekawe doświadczenie - spotkać siebie sprzed lat w dźwiękach.

Nie mogło też zabraknąć Silverstein i Senses Fail. Oba zespoły mają w sobie tę charakterystyczną mieszankę agresji i wrażliwości, która zawsze mnie przyciągała. To takie dźwięki, które pozwalają wyrzucić z siebie napięcie, zamiast je tłumić. Czasem krzyk w muzyce mówi więcej niż najspokojniejsze słowa.

A kiedy na chwilę potrzebuję czegoś bardziej "epickiego", sięgam po Thirty Seconds to Mars. Ich utwory mają w sobie coś wzniosłego, coś, co sprawia, że czuję się odrobinę silniejsza. Jakby świat nie był aż tak przytłaczający, jak mi się czasem wydaje. To trochę jak chwilowe podniesienie się nad własne myśli.

Zauważyłam też, że wracając do tych zespołów, wracam nie tylko do muzyki, ale też do konkretnych wspomnień. Do wieczorów spędzonych ze słuchawkami na uszach, do spacerów bez celu, do momentów, kiedy jedyną rzeczą, która naprawdę mnie rozumiała, była właśnie muzyka. I choć dziś jestem w trochę innym miejscu, to te wspomnienia wciąż są we mnie żywe.

Dlatego dziś słucham jej inaczej. Bardziej świadomie. Wybieram utwory, które mają w sobie energię, a nie tylko ciężar. Pozwalam sobie na sentyment, ale pilnuję, żeby nie zamienił się w spiralę złych emocji. To trochę jak nauka nowego języka - uczę się na nowo rozumieć to, co kiedyś było dla mnie oczywiste.

Myślę, że to jest właśnie najtrudniejsze w byciu osobą wrażliwą na muzykę - znalezienie tej granicy. Momentu, w którym coś jeszcze pomaga, a już nie szkodzi. I choć nie zawsze mi się to udaje, to uczę się tego coraz lepiej. Daję sobie też prawo do błędów, bo przecież emocje nie są czymś, co da się w pełni kontrolować.

Dziś czuję się trochę lżej. Może to zasługa Fall Out Boy, może samego faktu, że pozwoliłam sobie wrócić do czegoś, co kiedyś było dla mnie ważne. A może po prostu potrzebowałam przypomnienia, że nawet wśród chaosu mojego gustu muzycznego są takie miejsca, do których zawsze mogę wrócić.

I to jest chyba najpiękniejsze - że muzyka, niezależnie od gatunku, zawsze gdzieś na nas czeka. Nawet jeśli na chwilę się od niej oddalimy. Ona nie znika. Jest jak zapisane emocje, do których można wrócić w dowolnym momencie.

A ja? Ja chyba jeszcze chwilę tu zostanę. W tym emo świecie, ale tym trochę jaśniejszym, trochę bardziej żywym. Takim, który nie ciągnie mnie w dół, tylko pomaga się odbić. I może właśnie tego teraz najbardziej potrzebuję - nie ucieczki od emocji, ale sposobu, żeby je przeżyć trochę łagodniej.