A psik!

Czwartek, 12 marca - popołudnie.

Siedzę dziś przy oknie z kubkiem ciepłej herbaty i patrzę na świat, który powoli budzi się do wiosny. Słońce nieśmiało zagląda między chmury, a na drzewach widać pierwsze oznaki zieleni. Powietrze wydaje się lekkie i świeże, jakby cała przyroda nabierała nowego oddechu. I właśnie dlatego serce trochę mnie dziś boli.

Nie dlatego, że wiosna jest smutna. Wręcz przeciwnie - jest piękna. Boli mnie raczej to, że mogę ją podziwiać tylko przez szybę.

Od kilku dni próbuję dojść do siebie. Organizm najwyraźniej uznał, że początek marca to dobry moment na przymusowy odpoczynek. Kaszel, osłabienie i ogólne zmęczenie sprawiły, że zamiast spacerów mam domowy tryb rekonwalescencji. Staram się jednak nie narzekać za bardzo. W końcu choroba to też znak, że trzeba na chwilę zwolnić.

A ja przecież tak bardzo czekałam na tę wiosnę.

Jeszcze kilka tygodni temu wyobrażałam sobie, jak tylko zrobi się cieplej, będę wychodzić na długie spacery. Marzyłam o tym, żeby chłonąć zapach wilgotnej ziemi, słuchać ptaków i czuć słońce na twarzy. Chciałam po prostu chodzić przed siebie, bez pośpiechu, obserwując jak wszystko powoli ożywa.

Teraz zamiast tego siedzę przy oknie i obserwuję ludzi przechodzących chodnikiem. Niektórzy idą szybkim krokiem, inni spacerują spokojnie. Widać, że pogoda zachęca do wyjścia. I przyznam, że trochę im zazdroszczę.

Ale staram się myśleć pozytywnie. Wierzę, że to tylko chwilowe zatrzymanie. Dbam o siebie, piję herbaty, odpoczywam i mam nadzieję, że organizm szybko odzyska siły. Bardzo chciałabym wrócić do normalnego rytmu już w kolejnym tygodniu.

Może wtedy wiosna nadal będzie na mnie czekać.

Bo przecież dopiero się zaczyna. A ja mam jeszcze tyle spacerów do nadrobienia.