Nigdy nie wiem jak zacząć. Każde słowo wydaje się głupie i bez sensu. Już dawno chciałam stworzyć photobloga. Kiedyś potrafiłam pisać w zeszycie swoje myśli. Z czasem coraz ciężej było mi się skupić. Teraz też jak piszę to jestem delikatnie rozkojarzona, ale lubię pisać na laptopie. Podoba mi się czynność pisania na laptopie. Chciałabym poświęcić tego photobloga na wylewanie wszystkich myśli żeby łatwiej mi się żyło. Padło na mnie, że jestem odludkiem, który poza pracą siedzi wiecznie w domu. Lubię w weekend napić się alkoholu, odstresować się. A tak poza tym lubię siebie po alkoholu. Jestem wtedy lepszą wersją siebie. Na co dzień jestem wiecznie zestresowana, spięta, nerwowa. Po alkoholu to wszystko znika i odpoczywam psychicznie. Nie ma drugiej takiej czynności, przy której tak odpoczywam. 

Chciałąbyhm znowu czuć, że pisanie jest taką moją terapią. W tej chwilki piszę i zatrzymuję się przy każdym zdaniu i mam jedną wielką pustkę w głowie. 

Byłam w tamtym roku w szpitalu psychiatrycznym. Zdiagnozowali u mnie schizofrenie paranoidalną i autyzm. W tamtym czasie codzienność to była jedna wielka schiza. Ludzie z pracy byliby w szoku, jak dawałam sobie radę w pracy z tym wszystkim co miałąm w głowie. Teraz jest zdecydowanie lepiej. Dużo rzeczy poukładałąm sobie w głowie i już nic mnie nie zdziwi. I tak sobie żyję z dnia na dzień. Póki co nie widzę dla siebie przyszłości. Jestem sama, nie mam żadnego sensu życia, pojawiają się dosyć często myśli samobójcze. Najczęściej wyobrażam sobie skok z wieżowca, albo pod pociąg. Chciałąbym mieć kiedykolwiek na tyle odwagi żeby to zrobić. Nie widzę się w tym życiu. Będąc w pracy chciałąbym być z powrotem w psychiatryku. Każdy dzień był praktycznie taki sam, ale dużo pisałam. Miałam tam swoich ziomeczków, z którymi się trzymałąm i fajnie czas leciał. Nie mogę się odnaleźć na tym świecie. Wszystko jest takie sztuczne. Codzienność mnie mocno przygniata. Chodzę do Pani psycholog, która stara się rękami i nogami znaleźć mi jakąś aktywność żebym nie zostawała sama ze swoimi myślami, ale ciężko to wychodzi. Po pracy wracam tak zmęczona, że ciężko mi wsiąść na rower i gdzieś pojechać, a weekend kończy się na alkoholu. Może jakbym kogoś poznałą byłoby mi łatwiej i miałabym motywacje. Niestety ciężko jest kogoś poznać w mojej sytuacji. Założyłam tindera i poznałąm tam Pana G. , który okazał się jedną wielką pomyłką. Aż zrobiłam sobie przerwę od tinderowania. Chciałąbym poznać kogoś na żywo na jakimś spacerze, czy gdzieś. Zawsze marzyło mi się żeby poznać kogoś przed świętami Bożego Narodzenia i mieć ze sobą kontakt przez całe święta, później spotkać się. Takie rzeczy niestety nie dzieją się w moim życiu. Był jeszcze Pan P. z którym raz się spotkałąm, było miło, doszło między nami do zbliżenia, a po wszystkim jest cisza do dzisiaj. Ja to zawsze mam takie szczęście. Pan P. to moja wielka miłość. Nasze zbliżenie było jak spełnienie marzenia. Nigdy tego nie zapomnę. 

W tak krótkiej notatce napisałąm tak dużo o sobie. Chciałabym żeby było z czasem więcej notatek i żeby pisało mi się z łatwością. Dzisiaj mimo wszystko to nie jest mój dzień. Wracając do autyzmu to też jest bardzo ciekawe. Prowadziłam wiele rozmów z czatem gpt na temat autyzmu i rzeczywiście jest coś na rzeczy. To jest w pewnym sensie wyjątkowość. Wpisywałąm każde swoje najmniejsze zachowania, cechy i rzeczywiście postawili trafną diagnozę w szpitalu. Jestem jak młody Sheldon tylko głupia :D Kończymy na dzisiaj. Jutro też spróbuję coś napisać i dobrać jakieś zdjęcie.