I po co to wszystko?

Miałem kilka dni temu wypadek, jestem już po badaniach i raczej poza stłuczeniami nic mi nie dolega. Pomijam już stan psychiczny, który od dłuższego czasu jest słaby. Przyznam, że trudno mi na obecnym etapie życia znaleźć jego sens, siłę by ciągnąć ten wózek dalej. Od dzieciaka, właściwie od kiedy sięga pamięć i świadomość, towarzyszyła mi jakaś forma samotności, alienacji, braku zrozumienia. 

Jest jakiś mały żal, że się przebudzilem i wstałem, gdyby tak miał wyglądać koniec, byłoby idealnie.

Mimo obecnej znieczulicy, zdziwiła i zasmuciła mnie wiadomość o śmierci Jacka Magiery, był to dobry trener i przede wszystkim człowiek, różnica wieku też nie jakaś wielka, ja otwieram, on domykał 40tkę.

Śmierć gdy dotyczy kogoś w jakikolwiek bliskiego, zmienia perspektywę - kiedyś było tak z Whitney Houston, Zbigniewem Wodeckim czy Chesterem Benningtonem, z bliższej perspektywy ojca, mimo wszystko i teraz wspomnianego Magiery - ja wstałem, on nie miał tyle szczęścia.

W środku, w środku niezmiennie jestem zlęknionym chłopakiem, kocham muzykę, na tę miłość mnie stać, tyle mi zostało, tylko tyle i aż tyle, niczego już nie chcę, na nic nie liczę.

https://www.youtube.com/watch?v=gsQIOgkZt68