...

"Duża część załogi SS jadała obiady w Speisesal, wydawane przez wydzieloną grupę kucharzy, w której i ja się znalazłem.

Jak się wkrótce okazało, dostaliśmy w ręce cenny oręż, którym należało się umiejętnie posługiwać. Zdarzało się, że otrzymaliśmy w porę informację, iż któryś z Kommandoführerów lub wachmanów zapisał numer więźnia za organizowanie żywności, palenie papierosów w czasie pracy lub za inne przewinienie. W takim przypadku za kawałek kiełbasy lub słoniny podarta kartka z numerem kandydata do SK wędrowała do naszych rąk. Nie wysoka była cena życia więźnia KL Auschwitz, pomijając ryzyko wpadki przy zawieraniu tego rodzaju transakcji."

"Kiedyś staliśmy całą grupą przy ogromnym stole, krojąc cebulę na drobne części. Adam, jak zwykle, opowiedział jakiś dowcip, wszyscy parsknęli śmiechem, ale Paschke usłyszał przede wszystkim mój głos. Wściekły podbiegł do stołu, chwycił największą cebulę i rzucił we mnie przez całą długość stołu. Uchyliłem się nieznacznie, a za mną rozległ się potężny huk rozbitego okna. "Trzęsiłebek" wpadł w szał, złapał potężną kopyść i rzucił się w moim kierunku. Instynktownie przyjąłem postawę obronną, ściskając w ręku zakrzywiony rzeźnicki nóż, którym kroiłem cebulę. Postawa moja była tak desperacka, że skonsternowany Paschke zatrzymał się w pół drogi, po czym bluznął stekiem przekleństw. Stałem na baczność, sparaliżowany strachem. Widziałem się już w karnej kompanii, ale "trzęsiłebek" jak typowy choleryk, wyładował się w krzyku i po chwili słyszałem śmiech jego kompanów, którzy z ukontentowaniem obserwowali całe zajście. Wieczorem Rottenführer Krause zaaplikował mi kilkanaście minut "sportu", a potem Paschke pogonił mnie do magazynu po stukilowe worki mąki i cukru, które musiałem przynieść na plecach na górę i bez pomocy kolegów rozładować do skrzyni. Byłem tak uszczęśliwiony tym zakończeniem sprawy, że worki wydawały mi się o połowę lżejsze."

/ List gończy / Kazimierz Albin