Niby nic dla picu w kwadrans

To początek pierwszego wersu, a tu jego koniec 

z drugim wersem sobie chodzę poprzez piśmienny bodziec 

by nie zapomnieć o trzecim wersie - niejako jest w kontrze 

bo czwarty wers pomieści tylko wewnętrzny odzew 

Przez ten mdły proces tworzenia z pustki, piąty wers mozolnie 

pokaże drogę szóstemu wersowi jak wejść w środek 

tam spotka siódmy wers - koniec początku i nowy początek 

by ósmego wersu nie ominęło dalsze kluczenie powolne 

Sumiennie choć szczodrze z dziewiątym wersem wejść w trzecią zwrotkę 

to sama przyjemność, wręcz można by rzec strzał w dziesiątkę 

ona tylko napomknie jedenastemu wersowi, by wejść w tą notkę 

tak jak się wchodzi do siebie, gdy dwunasty wers pod prąd mknie 

On poprzez pośpiech spotka trzynasty wers mimochodem 

gdy czternastemu wersowi głosi końca początek; 

Niby nic dla picu w kwadrans, a piętnasty wers dowodem 

na tylko pozorny marazm w głowie - szesnastym wersem to skończę...