Biały

To jest stan mojego obecnego ducha; 

W zgodzie sam z odsieczą wobec miernot w skutkach 

co w swe bagno wierzą codziennie od jutra 

w kontrze z prawdą - rzekomo przez wstręt do lustra 

Przez dnie pośród spraw ze sobą porządkuję myśli 

jestem gotów na remont wgłąb, co prostuje szyki; 

Siedzę wokół strat z renomą powrotu swej siły 

w gniewie, co spulchnia wewnątrz trosk korowód w gęstwiny 

Chcąc znowu chcieć z przyczyn tych wyjść cały i bogatszy wewnątrz 

proponuję w tym być wytrzymały mimo dawnych tęsknot 

po prostu zgłębić ich dyrdymały, by obnażyć bełkot 

wprost, w sposób pewny dziś - żyć i biały tkwić tożsamy z bielą 

Choć dawny splendor minął, hołubię z niego miłość w sobie; 

Ponad tym chcę wciąż być, bo wciąż czuję, że ognisko płonie 

wgłąb, a w nim ciepło z iskrą posunięć wewnątrz, tych co w głowie 

poznam, bym przegonił to, co szczuje mnie - pożywką spowiedź