Byt sensem samym w sobie

To jest teraz mój największy przywilej po tej nostalgii 

w sobie zebrać ducha w pełni, by w siłę go przeobrazić 

choć wiem, że czas w ruchach tętni, dziś wstrzyknę do wewnątrz zastrzyk 

z odniesień zmian wśród spraw krętych - by byt w sens potem oznaczyć 

Swym czynem w sobie potrafić po prostu być tu i teraz wszędzie i mądrze 

łzy mym rezonem spotkań sił wgłąb z okrutnych ludzi w przejściach piętnem z rynsztokiem 

ich wszystkie gorzkie morały to sojusz schyłków w przysięgach z pęknięć ich schorzeń 

w tym liczne krnąbrne porady - rodowód ich dróg z dyletanctwem wszem i wobec 

Gdy chcę zajrzeć pierwszy pod te warstwy udziwnień rad tylu 

by mieć zaplecze życiowe: czar prysł - tu nic nie ma z ich słów 

z życiem w parze, więc przytomnie sam w byciu dziś żegnam ich trud 

w przynętach stwierdzeń, by w korektach swych uprzyjemniać byt swój 

Wśród pejzaży dróg mych życiowych, byt sensem samym w sobie 

uśmiech mam, gdy znów z przyczyną w przyczynie mknie zamysł dążeń; 

Tu jest tak - czyn mój tym czymś, co sili mnie przez dany moment 

w ujęciach tych ulg, gdy wszystko czym żyję jest tak przydrożne