16.9

Są takie sprawy, których nie można wytłumaczyć jednym zdaniem. Sprawy, które nosisz w sobie jak kamień w torebce i nikt go nie widzi, ale Ty czujesz każdy gram. Z zewnątrz uśmiech, włosy zrobione, sukienka dopasowana, ale w środku.. w środku tylko zmęczenie, którego nie da się przespać. Czasem mam wrażenie, że moje życie to dwa równoległe światy. W jednym jestem tą, która pachnie, śmieje się, robi zdjęcia i udaje, że wszystko jest w porządku. W drugim jestem siostrą, która musi unieść ciężar, o którym nie pisze się na Instagramie i kobietą, która wróciła z ważnego wesela wcześniej niż zaczęła się zabawa, bo mężczyzna, którego kocha, przegrał walkę z własnym kieliszkiem.

A jakby tego było mało, zawsze znajdzie się ktoś, kto jeszcze dokłada do pieca. Zosia, moja ukochana Zośka, specjalistka od subtelnego umniejszania. Najpierw pisze: "O ja, co za suknia! Chcę więcej w niej zdjęć, gdzie ją kupiłaś, za ile?" niby zachwyt. A zaraz potem: "Albo miałaś w niej kiedyś sesję? Chyba tak. Są podobne." Ohydne. Kiedy świat mi się wali, ona wbija szpilkę i jeszcze udaje, że to komplement. Tu właśnie wychodzi cała ona: nie potrafi się po prostu ucieszyć. Musi wpleść sugestię, że to wcale nie nowość, że niby kopiuję samą siebie, że nic wyjątkowego nie zrobiłam. Głupie, złośliwe, małe. Dokładnie w momencie, kiedy i tak leżałam psychicznie, ona musiała jeszcze dobić.

Nie chcę z tego robić dramatu. Nie chcę też udawać, że mnie to nie boli. Chcę tylko powiedzieć, że czasami jestem cholernie zmęczona. Samotna nawet wśród ludzi. Niezrozumiana nawet wtedy, kiedy mówię wszystko wprost. Wiem, że to minie. Zawsze mija, ale oczywiście zanim minie to zostawia paskudny ślad. A ja mam już ich tyle, że mogłabym nimi obdzielić pół miasta.