O sobie: Drżącym na wietrze jestem tylko liściem,
Któremu jesień zabrała nadzieję,
I zanim serce zamrozi wieczyście,
Bólem istnienia poprzez duszę wieje.
Wiatr, który wczoraj swym szeptem mnie pieścił,
Dziś listopada chłodem mnie przenika,
Gdy życie nagle pozbawione treści,
W jesień odchodząc, pustką się zamyka.
I tylko niebo płacze razem ze mną,
Mgłą niepamięci zasnuwając lato,
I przemijania nutą bólu ciemną,
W serce uderza bolesnym staccato.
A gdy ostatni takt bólu wybije,
Serce mi pęknie... dusza już nie żyje.
