2/2026

Choroba totalnie rozstroiła mój zegar albo wrócił do naturalnego rytmu. Zawsze byłam "nocnym Markiem" ale teraz to już przeginka. 
Myśl o powrocie do pracy w poniedzialek lub środę powoduje u mnie mdłości. Jakby nie było mialam prawie 2 tyg wolnego, bo już 23.12 odpuscilam, czyli najdłuższe wolne od 2019..? Jakos tak będzie, chyba wtedy ostatni raz wyjechalam w sierpniu na 2 tyg. 

No i sam powrót do biura... Dżizas, jestem tak przepalona tą pracą, wieczną gonitwą, pilnowaniem. W tej chwili tak bardzo doceniam i tęsknię za gastro, że ojej. Ale wiem, że nie ma co otwierać zamkniętych drzwi i trzeba iść dalej. Pytanie gdzie ja się dalej widzę? W tym roku na pewno rozpocznę nowe studia lub kurs żeby móc odzyskać dawną radość, a tej mi bardzo brakuje. 
Mój zawód daje dużo możliwości i wolnosci, ale jednoczesnie ta odpowiedzialność i niepewność jutra powodują, że z czasem człowiek ma dość. Z drugiej strony finanse - fun fact - nigdy nie pracowalam na umowie o pracę. Wiąże się to z tym, że nigdy nie wiedziałam ile zarobię, ile będę w pracy, czy jeśli zachoruję lub jeśli coś mi się stanie to będę miała za co żyć. Z trzeciej strony zawsze może mnie po prostu "nie być" bo cokolwiek i to jest bardzo wygodne. Ciężko jest prowadzić JDG w PL, zwłaszcza teraz. Przedsiębiorcom, którzy nie mogą mieć zarejestrowanej działalności czy spółki poza PL - piona!

Minela już 3, a ja patrzę jak sypie za oknem. Z jednej strony lubię śnieg, bo jest jasno. Z każdej innej strony przenoszę się w stronę krajów egzotycznych i usuwam slowo "zima" z mojego słownika. 
Chyba jeszcze po prostu nie przeżyłam pięknej zimy. Zimą zawsze wszystko się sypało, mam awersję.  

__________________________
i tak zleciało do 3:35

https://youtu.be/6ViiHseJ_no?si=EgYwnNPSkHql3J48