XXVIII

Puste minuty zdają się jedna za drugą
przeradzać w kolejne, zmarnowane godziny
One zaś układają się w dzień za dniem
Od tak wielu lat niemal wszystkie doby
wyglądają identycznie, bezlitośnie
przelewając się przez skostniałe palce

Kopernik z pewnością Cię nienawidzi
po tym jak zupełnie bez pytania
bezpowrotnie zatrzymałaś cały świat...
choć tym razem i słońce tkwi w bezruchu
a gwiazdy, utraciwszy swój pierwotny blask
wpierw zastygły, by zaraz potem runąć

ów świat, póki jeszcze się kręcił, należał do nas
ze wszystkimi swoimi cudami i okropnościami
każdy nowy dzień witaliśmy uśmiechem i nadzieją
to zabawne...
kto by przypuszczał, że "da się" w drugą stronę
gdy radość grzęźnie w gardle, pozbawiając oddechu

niegdyś naiwne serce potrafiło na sam Twój widok
pominąć kilka tak ważnych dla samego życia uderzeń
traciło swój własny rytm, by dostroić się
do Twego głosu, wypowiadającego moje imię
dziś czuję jak z tymi uciekającymi sekundami
uchodzi ze mnie resztka życia i sensu


... mocniej niż kiedykolwiek wcześniej


bo chyba sobie przypominam...
to co w swoim czasie okryło się mgłą
teraz zaczyna się z niej wyłaniać

wciąż nieuchwytne, bezkształtne obrazy
nawiedzają mnie co noc, zarówno przed
jak i po tym gdy padam z wyczerpania

nie inaczej jest dziś
gdy widzę jak znów siedzisz pod popiersiem Generała
to gdy tulisz się do mnie w internacie...
i ten uśmiech zaklęty w Twoich smutnych oczach

tym większy ogarnia mnie wstyd
gdy pomyślę o danym słowie
i o tym jak słabo wychodzi mi
jego dotrzymywanie, choć próbuję



...


Mieliśmy cały świat
Mieliśmy wieczność
Mieliśmy siebie


zostało tylko marzenie
i tęskny płomień
tańczący w czerwonym szkle

...


a ta noc... nie jest dobra
czuję pod skórą, że jeśli nie dziś
to już wkrótce wydarzy się coś złego


A przecież
wszystko jest
wypadkową 
naszych
własnych

...

decyzji