XXVI

Jesteś Złudzeniem

nie zdajesz sobie sprawy z tego
jak bardzo pragnę Cię rozebrać
jak moje myśli dotykają Cię
niczym niewidzialne dłonie napaleńca

nie masz pojęcia
jak strasznie chcę Cię rozebrać
zedrzeć z Ciebie ubrania i dostać się do skóry
by wejść jeszcze głębiej, pod nią
zajrzeć tam, gdzie nikt nie myśli patrzeć

a może jednak już wiesz
jak mocno chcę rozebrać Cię
i rozłożyć na czynniki pierwsze
wniknąć w Ciebie, stać się Jednym
tylko po to by dotknąć Twojej Duszy
i tonąć w głębi Twego jestestwa

Choć Ty... nigdy nie zaspokoisz mojego pragnienia
bo jesteś złudzeniem, znikającym światłem
fałszywej gwiazdy na sztucznym niebie

Codziennie lśni was dziesiątki
gdy mijamy się w milczeniu na ulicy
kusicie nieprawdziwą tajemnicą
błyszczącą jak ostatni promyk słońca
zamknięty na zawsze w kropli rosy

Próbujesz zrównać swój oddech z moim
rozpalając nowy ogień w płucach
usiłujesz uwięzić mnie w swych pięknych oczach
pożerając resztki nadziei na odkupienie

Na nic jednak zdadzą się Twe sztuczki
gdy mam w sobie prawdziwy wszechświat
a w nim, wciąż jaśniejącą dla mnie
Rzekomo-niebieskooką Gwiazdę



_____________________________
skoro i tak zmarnowałem życie
to nie mogę zmarnować czasu
bo co byś powiedziała
jeśli znów się spotkamy