XV

W noce takie jak dzisiejsza, kiedy mój organizm wyraźnie daje znać o zmęczeniu, uprzedzając mnie przed rychłym zaśnięciem, wychodzę na balkon.
Tak po prostu, czasem w piżamie, a czasem, cóż& dość powiedzieć, że jedynym moim odzieniem zdaje się być gęsia skórka wywołana lodowatym podmuchem wiatru. Przestępując z nogi na nogę na zimnej płycie, stęsknionym i niemal pozbawionym nadziei spojrzeniem próbuję wyłowić wśród chmur srebrzystą tarczę Księżyca. Szukam wokół zdobiących go, zbłąkanych gwiazd, przywołując z ich pomocą dawno utracone wspomnienia. Kieruję wzrok w stronę lasu, którego cichy szum obezwładnia moją duszę. Niesiony czasem jesiennym, czasem zimowym, a innym razem właściwym pozostałym porom roku wiatrem, zapach drzew staje się katalizatorem dla pogrążonych w rozpaczy myśli. Jedna po drugiej, niczym gwiazdy rozsiane po nocnym niebie, migocą pełne nostalgii, rozmyte przebłyski przeszłości...

A towarzyszy im ból przywoływanych wydarzeń z życia, które nigdy nie istniało. Życia, które, mając szansę biec radośnie, spokojną, leśną drogą, potoczyło się ku przepaści.

W noce takie jak dzisiejsza, gdy wracam z lodowatego balkonu, by zadośćuczynić przemęczonym od łez oczom, powracam do Ciebie. Choć co noc jesteś inną osobą, której twarzy i imienia rano nie pamiętam, w głębi serca zawsze rozpoznaję w tych ludziach Ciebie  tylko po to, by następnego dnia umierać z tęsknoty.

Paradoksalnie:
z każdym z tych snów oddalam się od życia,
z każdym z nich przybliżam się do Ciebie,
z każdym dniem& A zresztą, to już nieważne.

Wiedz tylko, że nie daję już rady. I choć to dopiero początek
mojej drogi w samotności, już teraz czuję się jak ktoś, kto&
   musi żyć

I tak jak złociste drobiny wyszywane na całunie okalającym śpiący świat w końcu zgasną,
tak i ja kiedyś przestanę czuć ten przymus i nareszcie dołączę do Ciebie.

Ale teraz śpij
śnij spokojnie
Ja zaś obiecuję Ci
że kiedyś Ci opowiem
Opowiem Ci o wszystkim