Na krawędzi życia.

Z okazji Nocy, która otuliła

każde zbolałe serce

ciepłym futerkiem sensu

w której jeden człowiek

zuchwale i bezwstydnie

najzwyklejszą miłością 

rozpruł samo jądro ciemności

której ciszę roztrzaskał

gromki głos chórów pokoleń, 

bezczelnie wyrwanych z gardła śmierci,

która miała uciszyć je na wieki

która bez wahania

i nie zważając na mezalianse

złamała wszelkie reguły

dobrego smaku

buńczucznie poślubiając 

człowieka nieśmiertelności

Życzę Nam, żebyśmy pamiętali, 

że jeden z nas porwał się z miłością na śmierć i zwycieżył

że cały wszechświat swym upartym istnieniem dumnie stawia czoła nicości

że każdy atom odważnie kole

bezradnie zwinięte w groźny kłębek zło

że bujne rozkosze tego świata

to jedynie skromna przystawka 

wyostrzająca zmysły i apetyty

przed ostateczną ekstazą radości

że każda niedoskonałość to prosta ścieżka do zrozumienia własnego dobra,

a każdy błąd wiedzie nas sam w środek największej przygody historii,

która łączy niebo z ziemią

że każdy brzask uchyla rąbka tajemnicy niebios

pieszczotliwie oblewając nas rozognionymi strumieniami sensu,

a każda cisza uzbraja nasze serca oceanem pokoju 

że tygiel naszych emocji i marzeń

jest pewnym drogowskazem 

ku wiecznej wiośnie galilejskiego poranka

gdzie nawet najbardziej poranieni i strudzeni,

markotni i zwątpieni,

strapieni i zagubieni,

odnajdą dom w ciepłym świetle szczęścia,

które swawolnie przekracza wszelkie ludzkie pojęcie

i w którym nawet najskrytsze pragnienia

najmniejszych puchatych łepków

znajdą swoje prawdziwe spełnienie.

Dobrych świąt! Konrad