Królowie do blasku Wschodu.

Z okazji Nocy,

której ciszę przeciął cichutki głosik

mówiący to, co najważniejsze

która zwykłym dziecięcym płaczem

rozbroiła wieki przebiegłych intryg 

w której nieskończoność zbiegła do jednego człowieka,

psotnie wywracając po drodze

wszystkie zmyślne równania historii

która ciepłym tchnieniem światłości,

rozproszyła ciężkie chmury mijania 

życzę Nam, żebyśmy pamiętali

że nawet gdy zabraknie gwiazd,

jeden człowiek

może świecić wszystkim nocom,

że świętujemy dziś 

jedno małe życie,

tak proste,

że przez długie lata

nawet Ewangelia 

przechodziła obok niego 

niemal bez słowa,

tak zwyczajne,

że nie mieściło się w głowach

władców i filozofów

życie, które jednak uparcie

otwiera zapuchnięte

od łez i kurzu lat oczy

ku ciepłemu blaskowi

figlarnie skrzącej się 

feerią wszystkich emocji

nieśmiertelności,

i że wszystkie drogi 

kręte, zasypane i błotniste,

wcześniej czy później

zbiegają się w końcu

w małej stajence,

gdzie zawsze starcza miejsca

dla każdej dłoni, łapki i kopytka,

przy stole pełnym boskich łakoci,

gdzie nawet najbardziej futrzasty kuper

znajdzie swój pachnący domem

przytulny i bezpieczny kącik

gdzie każdy z nas

może wygrzać swe zmęczone serce

w ciepłym blasku

sytej szczęściem wieczności.

Błogosławionych świąt! Konrad