:)

Zbliża się Nowy Rok, cichy i niecierpliwy, jak ktoś stojący w progu, jeszcze niepewny, czy zostanie przyjęty. Czas gęstnieje w powietrzu, dni zwalniają, a wieczory niosą ze sobą długie myśli, które nie chcą zasnąć. W tej końcówce roku wszystko wydaje się bardziej kruche - słowa, wspomnienia, obietnice składane samym sobie półgłosem, gdzieś pomiędzy jednym oddechem a drugim.

Patrzę na mijające miesiące jak na ślady na śniegu: niektóre wyraźne, inne już niemal starte przez wiatr. Były chwile jasne, niemal oślepiające, i takie, które uczyły milczenia. Były straty, których nie da się zamknąć w zdaniach, i małe zwycięstwa, niezauważalne dla świata, a jednak tak ważne. Każdy dzień coś zabierał i coś zostawiał - czasem nadzieję, czasem zmęczenie, czasem ciche "jeszcze spróbuj", wypowiedziane wbrew zwątpieniu.

Im bliżej końca roku, tym wyraźniej słychać własne myśli. Wracają głosy przeszłych decyzji, spojrzenia, które coś obiecywały, i drogi, których się nie wybrało. Jest w tym tęsknota, ale i zgoda - na to, że nie wszystko musiało się wydarzyć. Że niektóre marzenia były tylko przystankiem, a nie celem. Że czasem samo trwanie było największym wysiłkiem i jedynym zwycięstwem.

Nowy Rok nie obiecuje cudów. Przychodzi raczej jak pusta kartka, lekko szorstka pod palcami, gotowa przyjąć drżące pismo. Budzi lęk, bo nie wiemy, jakie słowa się na niej pojawią, ale też daje ulgę - bo wszystko może zostać zapisane inaczej. Może delikatniej. Może odważniej. Może prawdziwiej. Bez potrzeby udawania, że jesteśmy silniejsi, niż jesteśmy naprawdę.

W noc przejścia między jednym a drugim rokiem czas na chwilę zawisa, jak oddech wstrzymany przed skokiem. To moment, w którym wolno nam puścić to, co ciąży, i zabrać ze sobą tylko to, co naprawdę nasze. Nadzieję, choćby najmniejszą. Wiarę, choćby nadkruszoną. Czułość wobec samych siebie i zgodę na niedoskonałość.

Nowy Rok stoi już blisko. Słucha. Czeka. A my, choć niepewni, robimy krok naprzód, niosąc w sobie ciche pragnienie, by nadchodzące dni były choć odrobinę bliżej światła.