:)

Święta trwają, choć zegary uparcie odliczają minuty, jakby chciały mi przypomnieć, że magia ma swój termin ważności. A ja im nie wierzę. Siedzę przy oknie, z kubkiem herbaty stygnącym szybciej, niż bym chciała, i patrzę na świat przykryty cichym światłem lampek. W tym świetle wszystko wydaje się łagodniejsze - nawet wspomnienia, które zwykle kłują jak mróz w dłonie bez rękawiczek.

Wierzę, że Boże Narodzenie nie kończy się wraz z ostatnią kolędą. Ono osiada w ludziach jak delikatny pył - niewidoczny, ale obecny. W spojrzeniach, które stają się uważniejsze. W dłoniach, które na chwilę przestają się bać dotyku. W słowach wypowiadanych ciszej, jakby serce wreszcie doszło do głosu.

Jest we mnie spokojna wiara, że to ciepło nie zniknie razem z rozebranym drzewkiem i zgaszonymi lampkami. Że nawet w zwyczajny, styczniowy dzień ktoś zatrzyma się na chwilę, by zrobić miejsce drugiemu. Że złość ustąpi szybciej, przyćmiona wspomnieniem świątecznej życzliwości. Że ludzie poniosą w sobie pamięć tej delikatnej bliskości, która rodzi się nie z obowiązku, lecz z autentycznej potrzeby serca.

Święta uczą mnie wiary w przedłużenie dobra. W to, że serca potrafią pamiętać dłużej niż kalendarze. Że magia nie jest fajerwerkiem, ale żarem - małym, upartym, wymagającym troski. Jeśli będziemy go chronić, dmuchać na niego uważnością i prostą życzliwością, przetrwa zimę. A może nawet coś więcej.

Dlatego dziś, pośród zapachu igliwia i ciszy przerywanej śmiechem, obiecuję sobie jedno: nie pozwolę, by ta atmosfera zniknęła. Zaniosę ją dalej - w zwykłe dni, w zwykłe rozmowy, w zwykłe gesty. Bo może właśnie tam Święta trwają najdłużej.