:)

Cisza Świąt spływa dziś na mnie jak miękki płaszcz światła. Wśród migotania świec i zapachu igliwia czuję, że ten czas nie jest oczywisty - że został mi dany, a nie zagwarantowany. Dlatego moje serce, spokojne i uważne, składa się w cichą modlitwę wdzięczności.

Boże, dziękuję Ci za to, że mogłam doczekać tych Świąt. Za każdy poranek, który mnie do nich przybliżał, nawet jeśli był ciężki i pełen pytań bez odpowiedzi. Dziękuję za dni, w których uczyłam się trwać mimo zmęczenia, za noce, w których nie gasła nadzieja, choć bywała ledwie tlącym się żarem. Dziękuję za oddech, który wciąż mnie prowadzi, i za serce, które wciąż potrafi się wzruszyć.

Patrzę na choinkę i widzę nie tylko ozdobione gałęzie, lecz ślady minionych lat - Świąt przeżytych, utraconych i odzyskanych na nowo w pamięci. Każda bombka zdaje się szeptać: "jesteś tutaj". A ja odpowiadam: "jestem, dzięki Tobie".

Dziękuję za ludzi, których mogę objąć, i za tych, których obecność noszę już tylko w modlitwie. Za ciszę przy stole i za słowa, które nie muszą paść, by były zrozumiane. Za łzy, które dziś są łagodniejsze, bo rozświetlone sensem.

W tę noc Narodzenia czuję, że życie - kruche i niepewne - jest jednocześnie cudem odnawianym każdego dnia. I że moje istnienie, choć małe, zostało zauważone. Dlatego klękam nie z lęku, lecz z wdzięczności. Za to, że mogę tu być. Za to, że mogę dziękować. Za to, że te Święta stały się moim udziałem.