:)

Święta przyszły cicho, jakby bały się zakłócić rytm świata. Wślizgnęły się pomiędzy dni, osiadły na parapetach i ramionach ludzi, zostawiając po sobie zapach igliwia, ciepła i czegoś, co trudno nazwać, a jeszcze trudniej zatrzymać. W powietrzu unosi się cisza inna niż zwykle - nie pusta, lecz pełna znaczeń. To cisza, w której słychać myśli.

Choinka stoi jak strażnik wspomnień. Każda bombka odbija nie tylko światło lampek, lecz także twarze sprzed lat, śmiech, który kiedyś był głośniejszy, i puste miejsca przy stole, które wciąż mają swoje imiona. Święta zawsze wiedzą, jak dotknąć najczulszych strun - przypominają o tym, co było, i o tym, czego już nie da się powtórzyć w tej samej formie.

Światło świec drży, jakby oddychało razem z nami. Ich płomienie są kruche, a jednak uparte - dokładnie takie, jak nadzieja. Wystarczy jeden podmuch, by zgasły, a mimo to zapalamy je co roku od nowa, wierząc, że tym razem będą palić się dłużej. Może właśnie na tym polega sens tych dni: na ciągłym powracaniu do wiary, że ciepło jest możliwe, nawet gdy za oknem zima uczy świata chłodu.

Kolędy brzmią miękko, niemal sennie, niosąc ze sobą obietnicę pojednania - z innymi i z samym sobą. W ich melodiach kryje się zgoda na niedoskonałość, na pęknięcia, przez które wślizguje się światło. Boże Narodzenie nie obiecuje cudów spektakularnych. Oferuje raczej małe, intymne olśnienia: spojrzenie, które trwa odrobinę dłużej, dłoń, która nie puszcza, myśl, że nie wszystko musi być naprawione od razu.

I tak trwają Święta - zawieszone między przeszłością a przyszłością, między ciszą a szeptem serca. Jak delikatny oddech świata, który na chwilę zwalnia, pozwalając nam po prostu być.