24.05.2011

Dziś jest 4 grudnia 2025 roku i od samego rana mam wrażenie, że cały świat kręci się trochę wolniej niż zwykle. Może to przez śnieg, który delikatnie przykrył parapet, a może przez to, że w moich słuchawkach od świtu gra Silverstein. Włączyłam ich trochę z przyzwyczajenia, trochę z potrzeby, a trochę z tego wewnętrznego impulsu, który czasem mówi: "hej, dziś potrzebujesz hałasu, który tak naprawdę cię uspokaja". I tak właśnie jest.

Nie wstydzę się, że słucham emo i post-hardcore. Wiem, że wiele osób ma o tych gatunkach swoje stereotypowe wyobrażenia - że to muzyka dla nastolatków w kryzysie, że dramatyczna, że przesadzona. Ale jeśli mam być szczera: właśnie za tę przesadę ją kocham. Za emocje, które wybrzmiewają w każdym krzyku, w każdym wyciągniętym wersecie. Za szczerość, której czasem brakuje w codziennym życiu, gdzie wszystko ma być "na luzie", "pozytywnie", "bez spiny". A ja nie zawsze jestem "bez spiny". Czasem jestem rozedrgana, czasem zamyślona, czasem po prostu potrzebuję usłyszeć, że ktoś na świecie też czuje za dużo.

Dziś Silverstein brzmią jak ciepły kocyk dla mojej duszy. Jakby ktoś mnie rozumiał bez wymuszonych słów. Lubię ich właśnie za to - za intensywność, która zamiast męczyć, paradoksalnie niesie ukojenie. Jest w tym jakaś dziwna logika: hałas wycisza, a krzyk porządkuje w środku to, czego nie potrafię sama poukładać.

Może to kwestia grudnia, tego przedświątecznego napięcia, które czuć w powietrzu. Może dlatego dziś szczególnie potrzebuję muzyki, która pozwala mi wrócić do siebie. W tle leci Infinite, jeden z moich ulubionych kawałków, i łapię się na tym, że mruczę refren pod nosem, jakbym była na koncercie, a nie w swoim mieszkaniu, z kubkiem herbaty i grubymi skarpetami.

I wiecie co? Właśnie za to kocham tę muzykę. Za to, że daje mi przestrzeń, by być sobą - nawet jeśli ta "ja" jest trochę chaotyczna, trochę melancholijna, i trochę głośniejsza, niż wypada.