26.02.2020

Jest środa, 3 grudnia, wczesny poranek, a ja czuję się tak, jakby ktoś wyciągnął mi baterie w połowie nocy i zapomniał je włożyć z powrotem. Zasnęłam dopiero nad ranem, a kiedy w końcu udało mi się odpłynąć, spałam może trzy godziny. Patrzę teraz na zegar, próbując wmówić sobie, że mogłabym jeszcze poleżeć, jeszcze trochę odpocząć... ale to nie ma sensu. Nie należę do ludzi, którzy potrafią uciąć sobie drzemkę w środku dnia. Mój organizm jakby znał tylko dwie opcje: noc albo nic.

Zazdroszczę Radkowi - i mówię to z pełną czułością, choć czasem naprawdę mam ochotę potrząsnąć tym jego błogosławionym darem. Radek potrafi zasnąć wszędzie: na kanapie, przy biurku, w samochodzie (oczywiście jako pasażer!), a kiedyś nawet na podłodze w salonie, bo "tak mu było wygodnie". Mój mąż ma talent, który ja mogłabym oglądać tylko w muzeum rzeczy niemożliwych. Dzisiaj wróci do domu po czternastej, pewnie zmęczony po pracy, i jestem przekonana, że w pięć minut wpadnie w drzemkę tak głęboką, jakby ktoś nacisnął w nim przycisk "hibernate".

Planowaliśmy wyjść dziś na spacer, żeby przewietrzyć głowy i może trochę pobudzić się do życia, ale szczerze? Nie wierzę, że dojdziemy dalej niż do kuchni po kolejną herbatę. Oboje wyglądamy i czujemy się jak wyblakłe wersje samych siebie. Myślę, że lepiej będzie odpuścić i po prostu przetrwać ten dzień w trybie przetrwania.

Trochę mnie martwi, jak bardzo rozjeżdża mi się rytm snu. Jeszcze kilka takich nocy i zacznę mówić do roślin w kuchni, żeby nie oszaleć. Ale jednocześnie wiem, że takie dni się zdarzają - czasem bez powodu, czasem przez stres, czasem przez pogodę. Mam nadzieję, że wieczorem uda mi się w końcu porządnie zasnąć i nadrobić choć część straconego wypoczynku.

A na razie? Zaparzam kolejną herbatę i liczę minuty do momentu, kiedy będę mogła znowu zamknąć oczy.