20.08.2021

idę przez noc jak przez puste korytarze
w których każdy krok pyta o sens

czasem myślę
że życie jest tylko cichym drżeniem powietrza
które ktoś może usłyszeć albo nie

ale potem wraca miłość
jakby znała drogę lepiej ode mnie
wychodzi spod rumowiska dni
z pyłu zdarzeń z których nic nie miało przetrwać

staje przede mną naga i nieśmiała
a jednak mocniejsza niż śmierć chwili
podnosi się z popiołów
jakby nikt jej nigdy nie zranił

i wtedy wiem
że sens nie leży w odpowiedziach
których tak uporczywie szukam
lecz w tym jednym ruchu serca
które odważa się zabić jeszcze raz

bo miłość zawsze zmartwychwstaje
kiedy uwierzę że potrafi

i tyle czasem wystarcza
by znowu wstać
i iść dalej