.

Lubię wieczory. Wieczór jakby usprawiedliwia nasze rozterki, smutki, wyobrażenia, wszystkie załamania nad którymi się użalamy. Wieczorem można sobie popłakać, poużalać się nad sobą. Wieczór to pora ludzi wrażliwych. I pora analiziwania. Po wieczorze przychodzi ciemna noc, to wtedy ponoć umieramy z miłości. A o trzeciej nad ranem można robić i mówić rzeczy, których nie da się robić czy mówić w ciągu dnia. I każdy z nas przeżył chociaż raz, taką bezsenną noc, którą zapamięta do końca życia...

~ Książka : "Za późno na nas"

A powiedz mi jedno - jeśli dwoje ludzi milczy, ale czuje to samo, to co to jest?

Wiesz - ja wiem, że ty wiesz. I wiesz, że ja ciebie też.

Gdybyś nie..

To przecież wszystko wyglądałoby inaczej.

Twoje oczy nie śmiałyby się tak do mnie.

A jednak śmieją się na mój widok.

Może to, że dotykam twojej ręki, wcale nie jest przypadkiem.

Te słowa są też dla ciebie wiem, że je przeczytasz i pomyślisz: to o mnie.

A ja będę wiedziała, że czujesz to samo.

To czucie - takie, którego nie wypowiada się głośno.

Więc zostawiamy je w spojrzeniach.

W tych sekundach za długich o jedno mrugnięcie.

W uśmiechu, co wymyka się kącikom ust.

W cieple, które parzy, ale nie chcesz go puścić.

I wiesz, że ja wiem, że ty wiesz.

I może nigdy tego nie nazwiemy.

A może.. wcale nie trzeba.

Fragment książki :"Za późno na nas"