Photoblog.pl

Załóż konto

174 cm 

2016/06/03   

BIG COME BACK

« następne   poprzednie »
BIG COME BACK

Nie mogę uwierzyć, że tutaj wróciłam. Minęło dobre kilka lat od ostatniego wpisu. W moim życiu tak dużo się zmieniło na lepsze. (Tak, schudłam także, ale mam dużo lepszych w życiu rzeczy, które mnie spotkały niż waga, o tym później).

 

Mam 22 lata, i nie chcę brzmieć jak stara babcia, która przeżyła wszystko i teraz może dawać już tylko rady, ale naprawdę dziewczyny - PRZYRZEKAM, ŻE MARZENIA SIĘ SPEŁNIAJĄ.

 

W skrócie opowiem co wydarzylo się przez te kilka lat, kiedy mnie nie było. Zdaję sobie sprawę, że pewnie nie ma już tutaj ani jednej osoby, z którą rozmawiałam i wspierałam się wtedy, na początku, ale może będę w stanie zainspirować kogoś nowego, kto właśnie zastanawia się nad wciągniecięm dresów i pójściem do sklepu po paczkę ciastek, więc: 

 


 

Skończyłam pisać tutaj cokolwiek z końcem 2013 roku (z wiadomych przyczyn - nie będę szczycić się jak wsunęłam dużą milkę w ciągu jednego dnia...) i w takim samym stylu minęły mi kolejne 2 lata. Waga wtedy? Około 90kg przy 174kg. Dużo, wiem. 

 

Nie myślałam dużo o tym, że zajadam samotność, że wolałam zostać w domu i obejrzeć serial czy film z dobrym jedzeniem niż wyjść ze znajomymi, powoli zamykałam się i zamykałam. Na szczęście dla mnie, postanowiłam na jeden semetr wyjechać na Erasmusa do Włoch. Oczywiście, w wakacje miałam schudnąć 20kg żeby pojechać tam szczuplejsza, ale wiemy jak się skończyło... Modliłam się o chłodniejsze temperatury, żebym nie musiała za bardzo się odkrywać. Aż przyszła jesień i zima, i mogłam spokojnie zakładać jeansy i dlugie rękawy. 

 

Kurczę, nie wiem czy warto wam o tym wszytkim opowiadać, czytacie jeszcze? 

 

W grudniu zaczęły się pierwsze egzaminy. Było ciężko, nie znając języka, dać sobie radę na Uczelni, ale ludzie są tutaj bardzo pomocni, zarówno profesorowie jak i studenci. Właśnie studenci... Jeden napisał do mnie na facebooku (w październiku wysłał mi zaproszenie do znajomych, ale nie znałam gościa kompletnie, więc nawet nie akceptowałam), chciał mi pomóc, i pomógł sporo. Ale tylko online, nie chciałam się spotkać. Byłam zakompleksioną dziewczynką, mimo że dorosłą, to jak mała gówniara. 

 

Po paru dniach, po moim egzaminie wróciłam do Polski na święta i on się do mnie znów odezwał, spytał jak poszedł mój egzamin. I tak, od tego momentu, nie było dnia, żebyśmy nie rozmawiali. Już w grudniu, praktycznie go nie znając, czułam potrzebę, żeby z nim rozmawiać o tym co robię, co lubię, kim jestem (oczywiście musiał 5 tysięcy razy prosić o jakiekolwiek moje zdjęcie, bo wstydziłam się tego jak ognia, jak wyglądam). 

 

Gdy po świętach wróciłam do Włoch studiować dalej, on nie dawał za wygraną i strasznie nalegał na spotkanie. Oczywiście, że miałam w głowie te wszystkie stereotypy o włochach-kochankach, że mają po trzy dziewczyny, że cudzoziemki są dla nich jak rozrywka i to też między innymi był powód, dla którego nie chciałam pogłębiać znajomości. Chociaż największy strach był przed tym, że stwierdzi, że jestem za gruba... On jest szczupły, wysportowany i pełen życia, a ja? ... 

 

Ale w końcu moje wymówki dobiegały do końca, pomysłów zaczęło brakować, a potrzebowałam materiałów, które on posiadał, ale powiedział, że nie wyśle mi ich, bo są duże, więc poda mi na pendrivie. Nawet nie wiecie, jak się stresowałam przed pierwszym spotkaniem chłopaka, z którym rozmawiałam przez około miesiąc dzień w dzień.... 

 

Jezu pamiętam do dzisiaj jak wysiadł z auta, a ja stałam jak mała dziewczynka zdenerwowana z głosem cichym jak myszka. Uśmiechnięty, opalony Włoch, czego chciałam więcej? Pewności siebie... 

 

Dał mi buziaka w policzek, bo tak tutaj wszyscy robią na przywitanie (moja pierwsza reakcja? - Boże, jaką ma ciepłą twarz! - tak, powiedziałam mu to, ale później, przez wiadomości, spotkanie było króciutkie i spłycone do minimum, oczywiście przeze mnie). Byłam pewna, że kiedy mnie zobaczył, przestaniemy rozmawiać.. (ak teraz o tym myślę, to strasznie mi siebie szkoda). Ale? Było zupełnie odwrotnie :) 

 


 

Błagam dziewczyny, jeśli którakolwiek tutaj dotarła i chce posłuchać o reszcie historii, chętnie wam opowiem, ale chciałabym wiedzieć, że kogolwiek to interesuje, bo produkowanie się na marne tylko dla własnego zadowolenia opisania swojej historii mija się z celem. 

 

8 komentarzy
fitspirations  - 04/06/2016 9:57:12 z iPhone
Nie pamietam Cię ale miałam Cię w znajomych ;) pisz dalej, ja jestem bardzo ciekawa!
17kg - 04/06/2016 23:48:23
<3, super, cieszę się, że kogoś zainteresowałam!!

Junior lostlittlegirl  - 04/06/2016 23:18:31
no ja na przykład jestem bardzo ciekawa jak dalej przebiegła historia z włochem :D no i w jaki sposób i ile udało Ci się schudnąć.
17kg - 04/06/2016 23:48:00
<3, dzięki, będę opisywać moją dalszą relację i jak schudłam, obiecuję :*

marzenie60kilo  - 03/06/2016 23:36:59
pisz pisz, ja tez mam obcokrajowca :) Lubie takie wlasnie opowiesci <3
17kg - 04/06/2016 23:47:15
OK, BĘDĘ PISAĆ DALEJ!
PS mogę spytać jakiej narodowości Twoj luby?

ambitniedocelu  - 03/06/2016 19:28:30 z telefonu komórkowego
Mow co bylo dalej! I czy nie ma jakiegos brata albo kolege. :D
17kg - 04/06/2016 23:46:36
hahahahaha, ma tylko siostry :D ALE, kolegów ma aż za dużo.. :( chętnie oddam

Najnowsze wpisy

BIG COME BACK

03/06/2016 19:14:20

3.

04/12/2013 18:59:47

2.

03/12/2013 18:46:18

1. COME BACK TO ME.

02/12/2013 18:35:31

.

12/09/2013 22:48:23

19 DAYS TO GO.

11/09/2013 10:23:42

3
20 DAYS TO GO.

10/09/2013 16:17:07

21 DAYS TO GO.

09/09/2013 8:57:04

Wszystkie wpisy