Wracam sobie ze szkoły rozmyślając, dlaczego ludzie na ulicy gdy się do nich promiennie uśmiecham /bo są piękni i odczuwam potrzebę wyrażenia im tego poprzez ten uśmiech/ zawsze myślą, że musieli gdzieś mnie poznać tylko nie pamiętają, i mówią mi "Cześć", patrząc dość dziwnie. A ja wiem, że na pewno ich nie poznałam, tylko dlaczego nie pojmują, że obca osoba może się do nich tak po prostu uśmiechnąć?
Idę tak i rozmyślam, kiedy zauważam chłopca. Długie włosy i tak dalej, wiadomo.
I już wiem, że ten chłopiec za chwilę obali mi moją teorię, udowodni, że nie zawsze tak jest.
Spojrzenie... Uśmiech.
Jego idealna reakcja ^^
I prześliczny oduśmiech.
Dziękuję Ci :) Dzięki takim drobiazgom dzień staje się piękniejszy.

A ja
jestem szczęśliwa.
Mam najcudowniejszą Siostrę na świecie.