:)

To się nazywa: umiejętności Kamińskiej w posługiwaniu się tabletem w ps'ie. :)

Ale najważniejsze, że wiem, gdzie są rzęsy. Jestem z tego dumna!

Ogólnie powyższy obrazek najpewniej powinien być zaliczony do dzieł sztuki.

Oprócz walorów artystycznych, które z pewnością zauważamy/acie,

nie możemy/ecie mu jeszcze odmówić funkcji dydaktycznych oraz komicznych.

Nie wiem jak Wam, ale mnie uczy, żebym się więcej nie zbliżała ani do ps'a,

ani do tableta, poza tym bawi, ile razy na nie spojrzę. Naprawdę coś w tym jest.

Widzicie to misternie wykonane drzewo? Albo poszukiwanie idealnego klucza wiolinowego?

Niczym w pozytywiźmie możemy spotkać się tu z niezwykłą szczegółowością obrazu

oraz właśnie wspomnianym wyżej już dążeniem do ideału (którego znaleźć 'chce' chyba każda epoka),

z zaznaczeniem, że ideał dla każdego jest inny. I bardzo dobrze.

Porozwodziabym się (beznadziejne słowo) jeszcze nad swoim tworem,

ale nie mogę już dłużej, bo popadnę w jeszcze większy samozachwyt

i nie będę umiała już nigdy więcej być samokrytyczna,

a to jest chyba w życiu dość potrzebne, więc koniec.

Poza tym trzeba wiedzieć, kiedy przestać.

***

Generalnie pierdzielę od rzeczy, bo potrzebuję zapchać myśli.

Wyprzeć, zamazać, najlepiej wgl nie myśleć.

Zastanawiam się tylko, po co tak uporczywie chciałam tego,

o czym zawsze wiedziałam, że nie istnieje. Może to ta nadzieja, że jednak się mylę.

Niestety, miałam rację. Szkoda, że po raz kolejny nie daje mi to satysfakcji.

A wręcz przeciwnie. Bardzo przeciwnie.

***

Przyjaciół poznaje się w biedzie.

Nie doceniałam ich. Jesteście wielcy!

***

No i wypadałoby pójść dalej. No to idę.

Dobranoc! :)