Skończyło się.

Dziwny głód. Pragnienie? Nieistotne...

Ona nadal tam jest. Oczami boga" spoglądasz na nią od 11 lat. Dobrze znasz tę wizję. Aż za dobrze. Przerażenie wstrząsa Twym ciałem, sycisz się nim. Cała drży, rzuca się pośród szkarłatnej mgły wypełniającej całe pomieszczenie. Czarne ściany, biała pościel. Próbuje krzyczeć, lecz z jej ust wydobywa się cichy szept. Nikt nie słyszy... Poza Tobą. Wewnętrzny głos - jej dusza. Delikatne dłonie ściskają pościel, pełna trwogi twarz wykrzywia się w grymasie bólu.  Kropelki potu na czole - wyczuwasz zmęczenie. Już nie wytrzymuje, jednak leży przerażona i czeka na uwolnienie, jeden dotyk przerywający koszmar, lecz Ty nie potrafisz dać jej nawet tego. Umiesz wyłącznie obserwować. Źle Ci z tym, bardzo źle, a przy najmniej takie odnosisz wrażenie. Lekkie współczucie? Hmm... Zależy od punktu widzenia. Ja nie czuję nic poza Twoim strachem. Bój się! Bo ona zawsze wraca...

Choć to tylko "słodki" sen sześciolatki.

Światło, rozpływająca się biała mgła.

Koniec! Wygrywasz.

Dobrze wiesz, że to kres tej podróży z ulgą udajesz się w następną.

Czy słusznie?

...

Dziękuję...;)