Tadam! Udało mi się. Jestem oślicą, która kilka dni bawiła się w wyłączanie kolorów tak, żeby oczy miały kolor, chociaż jedno, a dopiero dzisiaj wpadłam na najprostszy sposób.. Drugie oko, nie wiedzieć czemu, na oryginale jest w połowie czarno białe. Cóż. Bywa. 

Jestem jedną z tych, która uwielbia czytać Wasze komentarze u siebie, a sama strasznie ich skąpi. Musicie wybaczyć ;)

Późno już.. Chodźmy spać..

Jestem jakaś rozmemłana. Nie wiem, co dalej. Czego chcę. Czy spokoju? Czy Nas? Czy.. Czy co..? 

Tak bardzo przyzwyczaiłam się, że jestem ciągle sama z dzieckiem, że mimowolnie odpycham od siebie innych. Co mam na myśli, pisząc: sama? Mam na myśli to, że JA ją przewijam, ja ją ubieram, ja ją kąpię, ja ją usypiam i wszystko ja, ja, ja. Odwykłam w sumie od tego, że powinien być ktoś, kto mógłby mi w tym pomagać. W sumie jest Ktosik, ale jakoś.. Nie wiem.. Odwykłam od spania z kimś. Od tego, że dzielę terytorium z innym osobnikiem dorosłym. I tak mi dobrze w sumie.

Dobrze mi z nią. Uwielbiam z nią zasypiać, spacerować.. Mam momenty, kiedy chciałabym zostać sama, bez Julii. Wyjść na miasto, na jakieś ploty. Te momenty są jednak zbyt krótkie, żebym prosiła mamę, żeby mi z JJ została. Ostatnio została jak szłam do komisu oddać rzeczy. Jakoś.. Nie ciągnie mnie do zostawienia jej wieczorem, żeby gdzieś skoczyć. Jest ważniejsza od znajomych. I tak będzie przez jakiś czas. Nie ma dla mnie czegoś takiego jak: "zostaw młodą mamie i chodź, bo jest impreza." Chwilunia. Ja jestem jej mamą i nigdzie nie idę. Nie mam ochoty. Nie i koniec. 

..I mam też momenty, w których nie chcę mieszkać tu, chcę być sama z nią i z kimś. 

Bang, bang..

zamotasuplana, 24 lata

Opole