VIU

omona. to chyba złe słowo na rozpoczęcie wywodu.

czuję się.. wyprana ze wszystkiego co miałam.

2 minuty, jeden pisk, trzy łzy i jedna prosta myśl.

mnie to się nigdy nie przytrafi.

wszystkie marzenia, ambicje legły w gruzach.

tak prosto mnie dziś złamać, uderzyć w twarz.

zniknęła w momencie radośc z bycia sobą.

radość z kochania i nienawidzenia jednocześnie.

mam ochotę owinąć się w koc i zniknąć pod powierzchnią.

nie móc złapać oddechu i pogrążyć się w ciemności.

dlaczego tak prostym sposobem tracę nadzieję?

zero motywacji, zero chęci do działania.

co zniknęło z mojego wnętrza dzisiaj?

czy straciłam coś bardzo ważnego?

myślę, że straciłam coś już bardzo dawno temu.

zamknęłam się w swoim małym świecie.

odcięłam wszystkich bliskich ludzi.

wyrzuciłam wszystkie wspomnienia i kontakty.

uwierzyłam, że potrafię i chcę żyć sama.

a dziś podupadły fundamenty tego świata.

jak mam wyjść z gruzów własnej świadomości?

bardzo realnie się zrobiło, najbardziej od miesięcy.

otworzyłam oczy i spojrzałam na świat.

realność jest smutna, dusi, otacza ciężkim płaszczem.

nie chcę tej realności. 

~

zbyt ciężko.

ydna

Kraków