haru haru

ostatnio nie mam dla siebie słów nawet.

wydawało się, że nagle wszystko idzie dobrze.

płakałam tęczą nad swoim małym powodzeniem.

drżącymi rękoma odbierałam informacje o szczęściu.

wierzyć się nie chciało, że udał się ten sercowy zabieg.

że naprawdę zobaczę stolicę oczami koreańskiego chłopca.

tak cieszyłam się z Warszawy, a ona daje problemów więcej.

niżli szczęścia mogło zmieścić się w moim małym sercu.

nachodzi obrzydliwa pokusa niepewności jutra.

wrażenie, że nie dam rady znów opętało myśli.

tak bardzo brakuje ostatnio zwykłego człowieka obok.

z ciepłą ręką, ze zwykłym bytem w tej samej przestrzeni.

tak bardzo brakuje ostatnio myśli i działania twórczego.

odmrażam sobie dłonie w kolejny samotny wieczór.

cztery ściany zamykają się przed nosem wyobraźni.

ukrywam między nimi swój byt, upycham w nie strach.

nie chce sam zginąć naturalną śmiercią przyzwyczajenia.

wyłazi wrednie z każdym dniem i przykleja sie do podniebienia.

liżąc go, z każdym oddechem połykam go bardziej wgłąb siebie.

lśni na wargach lód z wymęczonych łez, z lęków przed ludźmi.

wystarczy jedna chwila i w sobie zniknę na waszych oczach.

mało kto poczuje powiew mojej duszy, gdy ulecę gdzieś obok. 

zagłębiam sie w ciepłe odmęty skołatanej przerażeniem psychiki,

nie umiem chodzić po ulicach jak dawniej, w żółtych szpilkach.

nie śpiewam piosenek i nie piszę więcej wierszy o niczym.

uschły gdzieś wewnątrz malutkie zarodki ogrodów mentalności.

zapatruję oczy i duszę na azjatycki twór ludzkich marzeń.

i topię w nim swe smutki i pragnienia jak w wódce niegdyś.

chodze czysta zewnętrznie, a w środku płaczę ostatnim tchem.

opowieści o jednorożcach i tęczy ukrywają prawdziwą twarz.

dezynfekuję się ze społeczeństwa, z tego sztucznego nalotu.

nie wierzę w nic co ludzkie i bliskie niegdyś było sercu.

zgubiłam sens patrzenia ludziom prosto w oczy.

zamiast nich, patrzę w niebo, szukam samolotów.

może jeden zabierze mnie do kraju wyobrażeń i snów.

ydna

Kraków