nieobecni.

Niepewni stoimy naprzeciw 
wstydzimy się uczuć i słów zbyt śmiałych    
tak w życiu zagubieni - jak dzieci
wśród spraw zbyt wielkich i - nazbyt małych... 
nazbyt małych

każdy się kiedyś oparzył już boleśnie
gdy w sercu o zdobyciu szczęścia marzył
fantazje najtajniejsze uwalniamy tylko we śnie
by na jawie nie myśleć - co się zdarzy...
co się zdarzy

     Uciekamy od prawdy, że uczuć nam potrzeba
     po stokroć  dotkliwiej niż powszedniego chleba... 

Strach przed klęską albo podłym słowem
wciąż siły nam odbiera i niszczy wiarę
złych przeczuć obrazami wciąż wypełnia głowę
dni mamy jednakowe, złe i - smutno-szare... 
smutno-szare... 

lecz w sercu się nam ciągle tli nadzieja przecież,
że swą Arkadię odnajdziemy wreszcie kiedyś
że minie czas samotnej wędrówki po świecie
i zakończy się pora naszej - uczuć biedy ... uczuć biedy

     Uciekamy od prawdy, że uczuć nam potrzeba
     po stokroć  dotkliwiej niż powszedniego chleba... 

w ciemnym kręgu dawnych gorzkich niepowodzeń
skrępowani kajdanami złego losu
nie widzimy, że ktoś idzie po tej samej drodze
nie słyszymy jego śmiechu, jego głosu...
jego głosu...

ten ktoś się modli wciąż o naszą miłość
i blaskiem oczu to wyraża skrycie
a to by właśnie nasz krajobraz rozjaśniło
i tęczą pięknych zdarzeń ubarwiło - nasze życie...
nasze życie...

     Uciekamy od prawdy, że uczuć nam potrzeba
     po stokroć  dotkliwiej niż powszedniego chleba... 


dla Magdaleny Ewy Mazur napisał Marcin Urban 12.03.2010

Wpatrzeni , wpatrzeni w odbicia swych twarzy

stoimy milcząco , milcząco

chcę wiedzieć ,o czym marzysz.?

xcaffelattex, 19 lat

Zielona góra