G: Może stworzona jesteś do krótkotrwałych związków, takich, które się dopiero zaczynają.

L: (protestuje) Nie.

(...)

G: tak,tak. Wolisz historie, które można kontrolować: nie możesz ścierpieć swobody.

L: Swobody?

G: Tego, ze sprawy wymykają ci się z rąk. Ze sytuacje Cię przerastają. Że uczucia są dla ciebie zbyt silne. Jeśli chce się być pewnym wszystkiego, trzeba sie zadowolić krótkimi historiami. Związkami , w których wszystko jest dokładnie wytyczone, które są jasne, przejrzyste, mają początek, środek i koniec (...) Nie jest rozsądne długo kochać, kochać całe życie to czyste szaleństwo. Rozum nakazuje kochać tak długo, jak jest to przyjemne. Oto miłosny racjonalizm: kochajmy się dopóki mamy złudzenia, kiedy je stracimy, lepiej się rozstańmy. (...)

L: Nie, tego nie chcę.

G: kochać długo, kochać zawsze to wbrew naturze.

L: Nie.

G: Więc żeby uczcie trwało,trzeba zgodzić się na niepewność,wypłynąć na niebezpieczne wody,tam gdzie posuwa się do przodu tylko ten,kto ufa,odpoczywać,unosząc się na zmiennych falach zwątpienia,znużenia,spokoju,ale nigdy nie zbaczać z kursu.

L: Nigdy się nie zniechęcasz?

G: Owszem.

L: I co wtedy?

G: Patrzę na Ciebie i myślę: czy mimo moich wątpliwości, poderzeń, niepokoju, znużenia, chciałbym ą stracić? I zaraz nadchodzi odpowiedź, zawsze ta sama. A z nią odwaga. Kochac to coś irracjonalnego, to niedzisiejsza fantazja, coś czego nie da sie wytłumaczyć, coś co nie ejst praktyczne, coś co samo w sobie jest jedynym usprawiedliwieniem.

Małe zbrodnie małżeńskie <3 książka która uratowałą mój wczorajszy humor :) Kasiu dziękuje ;*