W drodze na Nosala

Wejście do TPN. Tabliczka:

zagrożenie 3 stopnia

"-Profesor! Lawina nas przysypie!

-to nie tu...

-Profesor <krzyki bełkoczące>

- TO NIE TU

- Prooofeeeesor!!!!! Dobra, będzie wszystko na Ciebie!"

Idziemy...

"Łaaaaał! Jak pięęęknie! NARNIA!"

Idziemy...

"Rozwaliło mi piekarnik, rozwaliło!"

Idziemy...

"- PŁASKO!? Profesor! Miało być płasko!

- Jest płasko, nie byłyście w Tatrach wysokich.

- nie jest!"

Idziemy...

Darka biegnie pod górę, zapierdziela jak nie wiem co. Za nią leci Damian i jego ambicja. Dalej my. Ja i Kasia razem marudzimy w rytmie wpełzania pod górkę, oglądamy wyścig. Dalej, reszty już nie widzimy. Co jakiś czas krzyk : "Czekajcie!". Czekamy. I od nowa włącza się funkcja "BARDZO mi się nie chcę", jednocześnie włącza się uporczywe zamiatanie nogami do przodu.

"O już blisko!" - światełko nadziei się tli, a my...

Idziemy...

Skałki. Profesor w płacz. Daro sprawdza - teren bezpieczny. Poza tym, to już "ostatnia prosta".

Idziemy...

To już!

Foty! Foty! Foty!

A Profesor wciąż płacze.

"- łaeeeeee. Nie podchooodź tak bliskooooo ;( usiąąądź! ;(( SIADAJ NATYCHMIAST i nie śmiej się!"

Schodzimy...

Bęc!

Tyłek na jabłuszko i heja! Tylko czemu tu tyle skał i korzeni?

Dupa zbita.

Jedziemy, suniemy dupą po śniegu, krzyczymy na każdym kamieniu. Jest gicio!