odkrycie.

wspomnienie dni, gdy nikt nie podejrzewał,

że kiedyś temperatura spadnie do minus osiemdziesięciu.

z pewnymi wątpliwościami wynikłymi z poprzedniego nieudanego podejścia

kilka lat temu napoczęłam "Grę w klasy". cieszę się, że znów wpadła mi w ręce

ta książka i mam okazję przeczytać ją uboższa o pewien bagaż niewinności

(czy też niewiedzy, bo w tym przypadku na jedno wychodzi), mimo że nadal nie znam

połowy wymienionych w niej jak dotąd twórców kultury...

kiedyś myślałam sobie, że gdybym potrafiła ładnie operować słowem,

chciałabym coś napisać. teraz już wiem, że to, co chciałabym napisać (plus osiem tysięcy innych rzeczy),

już zostało napisane - w 1963 - przez Cortazara.

tak więc porzucam dziecięce marzenia o karierze pisarskiej xD

"tygodnie czy też miesiące (liczenie dni jakoś nie wychodziło Oliveirze, był szczęścliwy - ergo bez przyszłości) łazili i łazili po Paryżu oglądając, co się dało, czekając na to, co miało nastąpić, kochając się i kłócąc, wszystko to jakby na marginesie życia, wiadomości z gazet, obowiązków rodzinnych, jakichkolwiek zobowiązań finansowych czy moralnych.

- zbudźmy się - mówił nieraz Oliveira."

"jedyna moja, nie kocham cię dla ciebie, dla siebie, ani dla nas obojga - nie kocham cię tez z nakazu krwi, kocham cię, bo nie jesteś moja, bo jesteś na tamtym brzegu i wzywasz mnie, bym skoczył, ale nie mogę skoczyć [...]. są chwile, kiedy męczy mnie, że mnie kochasz (jakże lubisz używać tego czasownika "kochać", z jakim brakiem umiaru upuszczasz go na talerze, prześcieradła, siedzenia autobusów), męczy mnie twoja miłość, która nie jest dla mnie żadnym pomostem, bo nie istnieją pomosty umocowane z jednej tylko strony, ani Wright ani Le Corbusier nie zbudowaliby nigdy takiego pomostu [...]. dawczyni nieskończoności, przebacz mi, nie umiem brać. podajesz mi jabłko, a ja zostawiłem zęby na nicnym stoliku."

nieporządek, nieporządek.

"po co się budzić, skoro tak wygodnie jest spać?"

ach, te Wielkie Dni ;)

ula89, 22 lata

Lisowice