Fiordy Norweskie.

      Tam ludzie żyją wolniej...

Pewien współczesny filozof zamyka pojęcie czasu w ramy małego paradoksu mówiąc, że tracąc czas zyskujemy go.

Chcę pozwolić sobie na chwile wytchnienia. Tak, by czas przelatując mi między palcami pozostawił trwały ślad w pamięci. Chcę nauczyć się zjednoczyć z jego upływem. Tak, by nie ubolewać nad końcem. Chcę, jak przed chwilą, zawsze móc usiąść przy oknie i patrzeć jak chmury zalewają księżyc, swiatło zapala się na plebanii, latarnia rozbłyska ku uciesze przechodników i zawodzie kochanków w parku na ławce. Chcę zespolić się z naturą, poczuć smak lata, zapach wiosny, chłodny dotyk jesieni, atak zimy, bez cienia smutku roztaczanego nad przeszłością.

      Proszę...pozwólcie mi żyć wolniej.

uciapanimorwami, 21 lat

Stargard Szczeciński